Hayatın Bilinmezliğinde Kaybolan İnsan… - Gülşah Erol (Besteci, Cellist)

Hayatın Bilinmezliğinde Kaybolan İnsan… - Gülşah Erol (Besteci, Cellist)

A+ A-

Hayatın bilinmezliği içerisinde insan çırpınıyor, adeta karaya vurmuş, son nefesini vermek üzere olan bir balık gibi… Ne gideceği yönü biliyor ne de durduğu yerin kıymetini. Bir ömür boyunca bir şeylerin peşinden koşuyor; bazen bir avuç mutluluğun, bazen geçici bir zaferin, bazen de kendisine bile itiraf edemediği kirli hırslarının…

Yetmiyor insana hiçbir şey… Yetinmiyor, doymuyor, paylaşmıyor. Elindekinin değerini bilmeden gözünü başkasının sahip olduklarına dikiyor. Bir lokma ekmeği bölüşmekten acizken dünyayı avuçlarının içine almak istiyor. Kendi karanlığını aydınlatamayan insan, başkasının ışığını söndürerek parlayacağını sanıyor. Oysa bilmiyor ki bir başkasının ışığını söndürmek, kendi karanlığını daha da derinleştirmekten başka bir işe yaramıyor.

Ne tuhaf değil mi? İnsan, ömrünün ne kadar kısa olduğunu bildiği hâlde sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor. Bir gün toprağın altında sessizliğe karışacağını unutup bugün birbirinin kalbinde onarılmaz yaralar açıyor. Kırıyor, döküyor, incitiyor… Sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor. Oysa ardında bıraktığı her kırgınlık, bir insanın içinde yıllarca kanayan görünmez bir yara olabiliyor.

Herkes daha fazlasını istiyor ama kimse daha iyi bir insan olmanın derdine düşmüyor. Daha çok para, daha büyük makam, daha gösterişli hayatlar… Fakat daha az merhamet, daha az vicdan, daha az sevgi… Kalabalıkların içinde insanlık giderek yalnızlaşıyor. Gözler birbirine bakıyor ama yürekler birbirini görmüyor. Eller uzanıyor ama çoğu zaman yardım etmek için değil, bir şeyler koparıp almak için…

İnsanın içindeki o kirli hırs, gün geliyor kendi ruhunu da tüketiyor. Kazandıkça kaybediyor, yükseldikçe küçülüyor, sahip oldukça yoksullaşıyor. Çünkü insanın gerçek zenginliği biriktirdiklerinde değil, paylaşabildiklerinde saklıdır. Bir kalbe dokunabilmekte, bir yetimin başını okşayabilmekte, bir düşenin elinden tutabilmekte, kimsenin görmediği yerde bile vicdanının sesini duyabilmektedir.

Ama ne yazık ki bazı insanlar, kalplerindeki karanlığı başarı zannediyor. Başkasının acısını basamak, başkasının gözyaşını zafer sayıyor. Oysa gözyaşları üzerine kurulan hiçbir mutluluk gerçek değildir. Birinin ahını alarak yükselen hiçbir insan, ruhunun derinliklerinde huzuru bulamaz. Çünkü vicdan susturulabilir belki ama insanın kendi içindeki mahkemeden kaçması öyle kolay değildir.

Ve zaman… Ah, o acımasız zaman! Kimseye ayrıcalık tanımadan akıp gidiyor. Güzelliği solduruyor, gücü tüketiyor, makamları unutturuyor, servetleri el değiştiriyor. Dün kendisini dünyanın sahibi sananlar, bugün bir mezar taşının üzerinde birkaç kelimeden ibaret kalıyor. Geriye ne alkışlar kalıyor ne gösterişli sofralar ne de uğruna insanlığın unutulduğu servetler… Geriye yalnızca yaşarken dokunulan hayatlar, kırılan kalpler, edilen dualar ve alınan ahlar kalıyor.

Belki de hayatın en büyük trajedisi budur: İnsan, sahip olamadıklarının peşinde koşarken sahip olduğu en kıymetli şeyleri kaybediyor. Sevdiklerini ihmal ediyor, güzel günleri erteliyor, içten bir tebessümü esirgiyor. Bir gün her şeyin düzeleceğine inanarak bugünün güzelliklerini kendi elleriyle yok ediyor. Sonra bir sabah uyanıyor ve fark ediyor ki yıllarca peşinden koştuğu şeylerin hiçbiri kaybettiği zamanı, yitirdiği sevgiyi ve kırdığı gönülleri geri getirmiyor.

Oysa hayat, bu kadar hırsa, bu kadar kibre, bu kadar kötülüğe değmeyecek kadar kısa…

Biraz merhamet gerek insana. Biraz kanaat, biraz şükür, biraz da başkasının mutluluğuyla mutlu olabilen temiz bir yürek… Her şeyi kazanmak zorunda değiliz. Her yarışta birinci, her tartışmada haklı, her sofrada en önde olmak zorunda değiliz. Bazen geri çekilmek büyüklüktür. Bazen susmak asalettir. Bazen paylaşmak, sahip olmaktan çok daha büyük bir zenginliktir.

İnsan dediğin, başkasının karanlığından kendisine aydınlık devşirmemeli. Bir başkasını ezerek yükselmeyi, bir kalbi kırarak kazanmayı, bir hayatı karartarak parlamayı marifet saymamalı. Çünkü kirli bir hırsla elde edilen parlaklık, ışık değil; insanın ruhunu içten içe yakan bir yangındır.

Ve unutulmamalı…

Bir gün hepimizin elleri boş kalacak. Uğruna birbirimizi kırdığımız dünya, hiçbirimizin olmayacak. Bütün hesaplar, bütün yarışlar, bütün kavgalar son bulacak. O gün geldiğinde ne kadar kazandığımızın değil, nasıl bir insan olarak yaşadığımızın anlamı kalacak.

Keşke insan, toprağın altında eşitleneceğini anlamak için bir ömrü tüketmek zorunda kalmasa… Keşke yaşarken insan olmanın, insan kalabilmenin ve bir başka insanın kalbinde güzel bir iz bırakabilmenin bütün zaferlerden daha kıymetli olduğunu anlayabilse…

Çünkü bu dünyadan geçip giderken asıl mesele parlamak değil, karanlıkta kalmış bir yüreğe ışık olabilmektir.

Ve insan, her şeye sahip olup insanlığını kaybettikten sonra, aslında hiçbir şeye sahip değildir…

12-11-2026
Konuk Düşünce Yazarları

Konuk Düşünce Yazarları

info@medyacuvali.com

www.medyacuvali.com

Konuklardan Diğer Yazılar

Bu yazılar da ilginizi çekebilir