0
kabus - Defne Atacanlı (Psikoloji - Öğrenci)

kabus - Defne Atacanlı (Psikoloji - Öğrenci)

A+ A-

“o yaptı. gördüm diyorum. o geminin içinde cesetler. yıllardır bakmadığınıza inanamıyorum!” bağırıyordum. buruşmuş suratıyla odanın karşısından bana bakıyordu. olayı anlatmaya devam ettim ama beynim görüntüsünde takılmıştı. onun hakkında her zaman düşündüğüm şeyi düşünüyordum. hem çok gençti, hem çok yaşlı, tamamen maskülen ama feminen. fazlasıyla çirkindi ama ikinci bir bakışta güzeldi. yaşadığım yerde yaşayan bu yabancıyı hiçbir zaman anlayamamıştım. anlayamadığımdan da tiksinmiştim.

 

hafızamda isimler yok. o bana baktıkça her şey bulanıklaşıyor şimdi. ama “Katil!” diye bağırıyorum. ne gördüğümü biliyorum. şu küçük adadaki her korku hikayesinde yer alıyor o. hepsi onun başının altından çıkmış. akşam yemeklerinde bu hikayeleri heyecanla anlattığımda göz devirip “hayallerle daha az zaman harcamalısın” derdi. ağız altından bir sırıtışı vardı.

 

“ne duruyorsunuz?! polisi arayın, tutun onu!” kimsenin hareket ettiği yoktu. o da kaçmıyordu zaten.

“aptal kız, adanın bu tarafında polis gördün mü hiç?” cevap vermedim, görmemiştim.

 

 başta odanın etrafında dağınık dururlarken yavaş yavaş etrafımda çevrelendiklerini farkettim. “aynı ojeydi” diye fısıldadım. uzun tırnaklarındaki kırmızı boyaya bakarken. hikayelerimi anlatırken onların da güldüklerini hatırladım. arada o ojeyi onların da sürdüklerini.

 

“neden?” artık sesim kısılmıştı. “peki ben nasıl bilmem?” komikti. komikti çünkü bir anlığına belki de hepsinin aşağılık yaratıklar olmasına değil, bana söylememelerine, yanlarında olmamama kızmıştım. sadece bir saniye sürdü.

 

“bizden biri değilsin” bir ses konuştu. kim olduğunu göremedim.

 

“kız kardeşinizim”

 

başkası tekrarladı “bizden biri değilsin” çemberlerini gittikçe daraltıyorlardı. yüzlerinden uzağa bakmaya çalıştım. ölmüş ağaçlardan, sarı çimlerden sonra deniz vardı. onun sonsuzluğuyla içimi rahatlatmak istemiştim. gözümün tek görebildiği o küçük gemiydi. o kadar çok kez girmiştim ki içine, şimdi gerçekleri bilsem bile korkutucu durmuyordu.

bir el kolumu yakaladığında paniğe kapıldım. başkası belimden tutup ittirdi. ben küçük bir çığlık atınca hepsi çığlık attılar, çığlıkları yere düşmeden acımasız birer kahkahaya dönüştü.

Yıllardır yabancılarla yaşamıştım. Yıllardır yalanlara kör kalmıştım. Bambaşka inançlarla karışmışım. Ben etrafımdakileri hiç tanımamışım.

22-03-2025
Konuk Düşünce Yazarları

Konuk Düşünce Yazarları

info@medyacuvali.com

www.medyacuvali.com

Konuklardan Diğer Yazılar

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

hhz zeytinyağı