0
Adsız Tasarım - Buse Aslan (Yazar)

Adsız Tasarım - Buse Aslan (Yazar)

A+ A-

Bazen sabahlar bir sessizlikle açılır. Sanki şehir, uyanmamak için direniyordur da perdelerin arasından sızan ışık, her şeyi ele veriyordur. O ışığın altında, insan kendi yüzüne bile yabancılaşabiliyor. Aynaya bakarken bir yüz değil de, çoktan unutulmuş bir cümleyi hatırlamak gibi bir his. Eksik, tanıdık, biraz da acı.

Günün başında hiçbir şeyin değişmeyeceğini bilmekle başlıyor her şey. Yine aynı fincan, aynı masa, aynı pencere kenarı. Yine aynı iç çekiş. Suyun kaynamasını beklerken geçen o kısa zaman, bazen bir ömür gibi uzuyor. Düşünceler, buhar gibi yükselip tavanda birikiyor. Ne dağılabiliyorlar, ne de tamamen yok olabiliyorlar.

Dışarıda bir yerlerde hayat hızla akıyor olmalı. İnsan sesleri, araba kornaları, bir çocuğun kahkahası… Ama içeride her şey donuk. Zaman bile bir noktada takılı kalmış gibi. Saatin tik takları bile isteksiz, sanki onlar da yorulmuş.

Bir ara perdeyi aralamak geliyor içinden. Güneşin tenine değmesini değil, sadece var olduğunu hatırlatmasını istiyor insan. Ama perde aralandığında dışarının da aynı sessizliğe büründüğünü fark ediyor. Belki de sessizlik dışarıdan değil, içerden geliyor.

Günün geri kalanı birbirine karışıyor. Fincanlar soğuyor, masanın üzerindeki tozlar yer değiştiriyor, saat ilerliyor ama hiçbir şey ilerlemiyor. Her şeyin ortasında, bir bekleyiş büyüyor. Adı olmayan, yönü olmayan, ama hep orada duran bir bekleyiş.

Akşam olduğunda gökyüzü biraz daha ağırlaşıyor. Perdeler kapanıyor, odadaki hava değişiyor ama içerdeki eksiklik aynı kalıyor. Bazen insan kendi bedenine bile sığamıyor. Kalp, kabına dar geliyor; düşünceler ise duvarlara çarpıp geri dönüyor.

Yine de bir şey kıpırdıyor derinde. Belki bir hatıra, belki çok önceden duyulmuş bir cümle. İçinde bir sıcaklık var, neye ait olduğunu bilmediğin ama yokluğunda eksildiğini hissettiğin bir şey. Sanki bir yerlerde, bir zamanlar biri sana “iyi olacaksın” demiş de, sen hâlâ o sesi arıyorsun.

Ve gün biterken, her şeyin aslında aynı kaldığını ama senin biraz daha değiştiğini fark ediyorsun. Yavaşça, kimse duymadan, bir şey kabuk bağlıyor içerde. Adı umut gibi, ama emin olamıyorsun.

Kaynakça

Görsel: unsplash.com

15-10-2025
Konuk Düşünce Yazarları

Konuk Düşünce Yazarları

info@medyacuvali.com

www.medyacuvali.com

Konuklardan Diğer Yazılar

Bu yazılar da ilginizi çekebilir

Golden Touch 02