Sınır Çizdiğini Sanmak

Herkesle anlaşabileceğimize inanmak isteriz. Ama hayat bir noktada bunun mümkün olmadığını hatırlatır.

Maalesef herkesle anlaşabilmenin, sevmenin hatta sevilmenin bir yolu yok. Sevdiklerine güvenip bir samimiyet kurarsın. Böylece her şey yolunda gider. Ama sevemediğin karakterlerle anlaşma yolun çok daha zordur. Çünkü bir noktadan sonra yol tıkanır. Hele ki uzaklaşabilme şansın da yoksa, bir çözüm bulman gerekir.

Tüm yolları denedikten sonra mesafe koymak yapabileceğin en iyi şey gibi gelir.

Mesafe koyduğunda sınırlarını çizebildiğine inanırsın. Koyduğun kuralların geçerli olacağını, karşındakinin de ancak izin verdiğin kadar yaklaşabileceğini düşünürsün. Ama gerçekte her zaman böyle olmuyor. Bazen fark etmeden sen karşındakine göre şekillenmeye başlıyorsun.

Sınırların ihlal edildikçe kimi zaman daha sert davranıyorsun, kimi zaman da sadece uzaklaşıp gitme isteğiyle mücadele ediyorsun. Ama koyduğun mesafeyi anlamayan, aksine onu sürekli aşan insanlarla baş etmek çok daha zor. Çünkü o noktada sadece karşındakiyle değil, kendinle de uğraşıyorsun. Kendini yetersiz hissetmeye başlıyorsun. Anlaşılmamak ise insanı içten içe yoran bir duyguya dönüşüyor.

Oysa kendi içinde defalarca düşünüp tartmışsındır. En doğru kararın sınır çizmek olduğuna inanmışsındır ve sonunda bunu uygulamışsındır. Ama sınırların ihlal edildikçe ve anlaşılmadığını fark ettikçe, insan kendine şu soruyu sormadan edemiyor: Ben tüm bunları neden yaptım ki? 

Belki de insanı en çok yoran şey sınır koymak değildir. Asıl yoran, o sınırların neden sürekli aşılabildiğini düşünmektir. 

İnsan bazen karşısındakini anlamaya çalışırken kendi sınırlarını esnetir, bazen de anlaşılabilmek için sessiz kalır. Ama sonucunda her seferinde biraz daha yorulduğunu fark eder.

Tüm yollar, çıkmaz sokağa bağlandığında ne yapmayı düşünüyorsun? Kafaya takmamak mı? Gerçekten bunu başarabilen var mı?

Mesafe başkaları için değil, insanın kendini kaybetmemesi için gerekli aslında. Çünkü fark etmeden karşımızdaki de bizim sınırlarımızı çizer bu süreçte.