Bir ihtimale tutunmak…
İnsan bazen, olmayacağını en başından bildiği bir hikâyede kalmaya devam eder. Belki bu kez sonu değişir diye düşünür. Kalem senin elindedir ama silginin onda olduğunu unutursun. Ve o her şeyi sildiğinde, yazdığın hiçbir şeyin aslında bir anlamı kalmadığını anlarsın.
Aynı cümleler, aynı duygular ve hep başka bir son ihtimali…
İnsanı en çok yaralayan da bu değil midir zaten? Her şeyin güzel biteceğine inanmak. Oysa bazı hikâyeler, daha ilk satırında sonunu fısıldar insana. Her şey tanıdıktır aslında. Ama insan, güzel olana kapılmayı seçer. Öyle kaptırır ki kendini, sonunda aynı sayfada, aynı döngünün içinde kaybolur. Sanki başkasının yazdığı bir masalda kendi sonunu arar gibi…
“Bir ihtimaldi, olmadı,” diyebilmek yüreğe öyle ağır gelir ki. Çünkü insan, sonunu bildiği bir hikâyeye yeniden inanmış olmaktan kendini affedemez.
Ve insan,
Her defasında yanlış hikâyenin baş karakteri olmaktan yorulur asıl.
Kaynakça
Görsel kaynak: www.pexels.com
Gülçin Kahraman
Sosyolog
Düşünce ve hayallerin birbiriyle yarıştığı dönemler yapabileceğiniz en iyi şey, onları yazmaktır. Ben de öyle yapıyorum.
khrmnglcn@hotmail.com
