Yağmurdan Sonra

Soğuk bir kış günü, pencereden dışarıyı izlemek...Saat belli değil, güneş yok, hava kapalı... Bu şekilde anlattığımda neler hissedersiniz? Özlem mi? İhtiyaç mı? Umut mu? Belki de birçoğumuzun aksine bende huzur oluyor.

Yağmuru çocukluğumdan beri çok severim. Özellikle de yağmur sesini... Şemsiye, kaban, atkı, bot. İnsanlara yük olarak mı gelir bilemem ama bana tatlı bir hazırlık gibi geliyor. Nereye hazırlık, kime hazırlık bilemesem de bu hissi yaşıyorum.

Görünüşe bakılırsa , bütün insanlar birbirinden farklıdır.                                                  

Dolayısıyla duygular da birbirinden farklıdır.

Aynı doğa olayına bile ayrı ayrı tepki verildiğine göre, sosyal ilişkilerde aynı tepkiyi beklememiz, yanlış olur. Bakış açılarımızın farklı olmasını, aksilik değil, çeşitlilik olarak görmemiz lazım. Bu bağlamda bakarsak, sosyal hayatımızda da kolaylıklar görürüz. Negatif bakarsak, negatifi, pozitif bakarsak da pozitifi çekeriz.

İnsanları tek tek anlamalıyız demiyorum. Bu tam olarak da mümkün değil. Ama farklılıklardan geldiğimizi ya da farklılıklara verildiğimizi görebilmemiz lazım. Bunu kabul ederek, hayatımıza yön vermemiz lazım.

Başlangıçta bahsettiğim yağmur, sadece bir metafor tabii. Hayatımızın pek çok noktasında buna benzer metaforlar bulabiliriz. Bakış açımızın her an değişebileceğini, bambaşka birine de dönüşebileceğimizi unutmayalım. Karanlık anlarda aydınlığı, aydınlık anlarda da karanlığı görebilir ve buna göre hayatımıza yön verebiliriz.