Adaptasyon Eşiği

Doğarken yalnızız, yaşarken yalnız. Belki de ölürken de yalnız olacağız. Bunu hiçbir zaman tam olarak bilemesek de ‘yalnızlık’ denildiğinde aklımıza genelde karamsar düşünceler mi geliyor yoksa daha çok özgürlük gibi düşünceler mi gelmeli sizce? Son günlerde özellikle sosyal medyada yalnızlıkla ilgili daha fazla paylaşımlar görmeye başladım. Bunun nedeni belki de içinde bulunduğumuz mevsim dolayısıyla tatillerden kaynaklı da olabilir ya da her geçen gün yaş alınmasından kaynaklı insanın içindeki bir korku da olabilir. Bana kalırsa yalnızlık dediğimiz şey, herkes için farklı tarif edilebilir.

Bireyler, başkalarıyla bir arada olsalar da aynı bakış açısına sahip olmadıkları müddetçe kalabalıklar içinde bile kendini yabancı hissedebilir. Bu durum dışarıdan bakıldığında yalnız hissettirse de gerçekte birey, kendisini özgür hisseder. Genel olarak yalnızlık teması, negatif alt metinlerle işlenmektedir. Bu durumu doğru bulmuyorum. Yalnızlık denildiğinde daha çok karanlık, yağmurlu hava gibi benzetmeler kullanılıyor.

İnsan, doğası gereği ‘adaptasyon’ yeteneğine sahiptir. Karşılaştığı zorluk ne kadar fazla olsa da bir şekilde hayatta kalma mücadelesi içinde olup, çabalamaya devam eder.  Hayatta attığımız her adımda çabalamaya devam ederiz.

Olaylara karşı geliştirdiğimiz bakış açısı, yalnızlıktan aldığımız güç, bizi biz yapan etkenlerdendir. Belki de yaşamın temel amacı kalabalıklar arasında, insanın kendisini bulmasıdır. Hayat devam ettikçe, beklentilerimiz arttıkça, artıları ekleyerek hesapladıkça, kendimiz için farklı yollarda buluruz.

 İnsanın her daim kendi kendini yönetebilme becerisi de hayata adaptasyon sağlamasına katkıda bulunur. Kendisini her anlamda geliştirme çabası da hayattaki zorluklara karşı daha dayanıklı olmasını sağlar.