Resimlere Bakarken
Herkese merhaba... Sosyal medyada başkalarının fotoğraflarını, videolarını izlerken, aklıma bir anda çocuklukta baktığım albümler geldi. Yüzümde bir anda beklenmedik bir tebessüm oluştu. Albümler bizim için ne kadar önemliydi değil mi? Her an bulabileceğimiz, kolay da bir yerde olmazdı evde. Arada sırada elimize alıp bakmak ayrı bir keyif veriyordu hepimize. Aklıma çocukluk anılarım geldi. Çok sevdiğim, değer verdiğim kişilerin de çekindiğim fotoğrafların çıktısını alıyorum. Kendi yaptığım fotoğraf albümüm hala mevcut. Anılarımızı da bir gün hatırlayamayacağımız korkusunu sanki hep bir yanımda yaşıyorum. Sizlerde de böyle bir duygu var mı? Belki de sosyal medyanın günümüzde olan en büyük etkisi, her şeyin sıradanlaşmasıdır. Anıların, sevdiğimiz o özel durumu bile, artık çok sıradan olabilir. Ya da hatıran kalsın mantığı ile bir fotoğraf çekersek de, 5 yıl ya da 10 yıl sonra, o kişileri, belki de bir daha görmeyeceğimizi biliyoruz. Ve bu durumu hiç yadırgamıyoruz. Fakat anılar benim için çok ama çok önemli.
Günlük yaşamımda detayları genelde hatırlarım. Hatta kimi zaman herhangi bir durum olduğunda, arkadaşlarım birazcık anlatmak ister misin, sen daha iyi hatırlıyorsun, tam olarak hangi ayrıntılar vardı? gibi soruları bana sorar l.Bunu anılara da yorarsak, o anları hissederek tekrar yaşamaya çalışır durumda oluyorum belki de. Sadece sanalda kalmasını istemediğimiz, gerçekten değer verdiğimizi düşünerek fotoğrafın çektiğimiz anıyı, ölümsüzleştirmek adına, albüm için çıktı alıyorum.
Albümler, anıların adeta vücut bulmuş halidir. Farkında da değiliz ama fotoğraflar her an çekilebilir olsa da fotoğraftaki kişiler, her an bir araya gelemiyor. Ama bunun nedeni sadece sosyal mesafe değil, bize psikolojik olarak karşıdaki kişiye çizdiğimiz görünmez mesafelerdir. Dünyanın bir ucuna da gitsek de sevdiklerimizi görüntülü arayabiliyoruz. Uzakta kalmasına rağmen başka ülkedeki arkadaşlarımızla da konuşabiliyoruz ama aynı apartmanda oturup görüşmek istemediğimiz kişiler de var. Yani insanların kendimize ne kadar yakınlaşabileceğini, yine biz belirliyoruz ve bu sınırlardan görünmez. Resimlere bakarken, biraz detaylıca düşündüğümü fark ettim. Umuyorum ki bu şekilde düşünen sadece ben değilimdir.
Fotoğraf albümlerimizin, çocukluğumuzdaki anısı, belki de çocukluğumuzda olan özlemimi hatırladığımamızdandır. Fotoğraf albümlerinin yeri, her zaman ben de bambaşka olacaktır. Anılarınıza bakarken bugünden mi yoksa o anki saf sevgi ya da huzurdan mı kaynaklı olduğunu size bırakıyorum. "Geçmiş, bugünden bakıldığı için, daima olumlu görünür" diye bir söz de var. Bence tam da bu durumu açıklıyor. Belki de bizler o anları değil, o zamanı özlüyor olabiliriz.Bu yüzden fotoğraf albümüne bakarken bambaşka düşünce dünyasına daldığımı fark ediyorum. Hepinize kendi dünyanızda huzurlu, anılar diliyorum.
Kaynakça
https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/balik-tutmak-balikcilik-isik-parlak-19935567/