Salıncaklar ve Daha Büyük Korkular

Salıncaklar ve Daha Büyük Korkular

A+ A-

Küçükken salıncaklardan nefret ederdim. Düşmekten delicesine korkardım. Belki ağabeyim beni çok şiddetli sallamıştı, belki başka bir çocuğun düşüşünü izlemiştim. Bilmiyorum.

Salıncakları sevmeyi öğrenebileceğimi ilk düşündüğümde 17 yaşındaydım. Sevdiğim kızın bir çocuk gibi neşeyle salıncaklara koşmasını, kendini gökyüzüne uçurmasını izledim. Benden onunla sallanmamı istedi. Yanındaki salıncağa işaret etti. Yüzündeki gülümseme kutuplardaki buzulları eritebilirdi.

Onu reddettim. Korktuğumu söyledim. Biraz somurttu, ama gülümsemesi çok geçmeden döndü yüzüne. Ben sallanmazsam onun da sallanmayacağını söyledi. Ona her ne kadar izlemekten memnun olduğumu söylesem de beni dinlemedi. Keçi gibi inatçıydı.

Ondan salıncaklardan da fazla korktuğumu anladığımda çok geçti. Kalbimi elimden kaptıralı çok olmuştu, ve ben hiçbir şey yapamadan izlemiştim.

İngilizler, aşık olmaktan bahsederken “aşka düşmek” sözünü kullanırlar. Bunun nedenini anlamak, benim için çok kolaydı. En büyük korkusu salıncaktan düşmek olan küçük çocuk, dünyanın en tehlikeli salıncağına binmişti bile.

İşler tersine dönmüştü şimdi. O korkunç salıncakta ben sallanırken, o neye baktığını bile bilmeden izliyordu beni. Hiçbir zaman o salıncağa benimle binmeyecekti. Çünkü hiçbir zaman onun kadar cesur olup, benimle sallanmasını isteyemeyecektim.

En azından öyle düşünüyordum.

Birkaç ay sonra, kendimizi tekrar bir çocuk parkında bulduk. Bu sefer bindim salıncağa, sallanmadım ama, oturdum sadece. Yanımdaki salıncakta gökyüzüne uçarken izledim onu.

“Keşke senin kadar cesur olabilseydim.” Kelimeler ağzımdan döküldü ben onları durduramadan.

Duraksadı.

“Ne konuda?”

Omuz silktim.

Salıncağından indi, önümde durdu. Simsiyah gözlerini dikti benimkilere. Karanlığın içine çekildiğimi hissettim.

“Ne konuda?” Kayboldum o karanlığın içinde.

Küçük, ifadesiz gözlerim vardı. Boş baktığımı söylerdi insanlar. Ama o, boşluğun içinde aradığını bulmuş gibi baktı bana.

Dudakları dudaklarıma değdiğinde istemsizce geri çekildim. Gözlerimde ne vardı bilmiyorum; ama kalbimde korku, heyecan, şaşkınlık, ve en kötüsü umut bir savaşa girmişti.

Gülümsedi bana, dünyamı alt üst etmemişçesine.

“Böyle bir cesaret mi?”

Cevap veremedim.

Gözlerini benimkilerden ayırmadı.

En korktuğum kısma gelmiştik, salıncaktan atlamam gerekiyordu. Onun atladığı gibi.

Ona bir defa daha baktım. Gözlerindeki kararlılığa, hafifçe titreyen gülümsemesine. Oturduğum salıncağın zincirlerini tutan ellerine.

Ben hiçbir zaman onun kadar cesur olamazdım.

Ama belki deneyebilirdim.

O gece onu öpemedim. Ama elimi kaldırıp elini tutabildim.

“Birlikte sallanmak ister misin?”

Gözlerindeki ışıltıda gökyüzündeki bütün takımyıldızları ve fazlasını bulabilirdim, ama o gece için zorlamadım. İçimden bir ses, daha çok vaktim olacağını söylüyordu.


Kaynakça

Kaynakça: https://unsplash.com/photos/swing-across-green-trees-R-GPpK7Th2M

16-11-2026
Defne Öneri

Defne Öneri

Edebiyat

2003 yılında İzmir’de doğdu, Apollo ve Defne’nin Yunan mitolojisindeki efsanesinden adını aldı. Konuşmaya başladığı andan itibaren hikayeler anlatarak büyüdü. TED Üniversitesi’nde Psikoloji ve İngiliz Dili ve Edebiyatı alanlarında çift anadal öğrencisi. Yaratıcı yazarlık dışında tiyatro, grafik tasarım, ve okumayı çok seviyor. Kaleminden çıkanları paylaşmak ve insanların yazdıkları hakkındaki fikirlerini duymak konusunda da oldukça heyecanlı.

defneoneri@gmail.com

@defneoneri