vahşet
Kim istemez ki rahat yatağında ölmeyi? Tek nefeste çıkıverse canımız keşke. Acısız, ağrısız verebilsek son nefesimizi. Şimdi ölümleriz bile vahşet. Ölmüyoruz öldürülüyoruz. Sokak aralarında, kuytuda, köşede hunharca. Normal ölümler yok artık, ya sevdiklerimizin elinde ölüyoruz, ya da zorbaların elinde. Çocuklar, vahşice yetiştirilen yaşıtlarından gördüğü zorbalık yüzünden canlarına kıyıyorlar, yada katlediliyorlar kuytularda.(!)
Hangi ara bu kadar vahşileştik biz? Niçin bu kadar öfke doluyuz? Nedir bu bitmek bilmeyen kavga kendimizle? Bıkmadık mı gencecik kızlarımızı toprağa vermekten, onlar öldükten sonra biz yaşayacak mıyız sanki? Onlar toprağa gidecek ,biz dipsiz bir kuyuya. Her an aklımızda, çocuklarımızın son nefesini verirken yaşadığı vahşet olacak çaresizce. Kısacık ömürlerini birlikte geçirdikleri canavarlar birkaç yıl ceza alıp çıkarken, biz ebediyen ayrılacağız yavrularımızdan.
Ergenliğe bile girmemiş, kısacık ömürlerinde hobilerini henüz yeni bulan çocuklarımızı, çocuk canavarların elinden kaybedeceğiz yine. Öyle canileştik ki insanlara yaptığımız zorbalıkları başarı gibi görüyoruz, hapis cezası almış çocukları askere gönderir gibi uğurluyoruz alkışlarla. Siz de ezilmiyor musunuz bu yükün altında, ruhunuzu sıkmıyor mu avuçları çocukların, kadınların, masumların?
Eziyor yüreğimi sanki acı, buruşturuyor ruhumu. Ve fırlatıyor bir kenara. Yetiştirdiklerimizin, sevdiklerimizin ve güvendiklerimizin elinde ölmekten bıktık artık. Doğuran kadın, büyüten kadın ve katledilen yine kadın. Doya doya çocuğunu büyütemeyen, elinden başka bir çocuk(!) tarafından çocuğu alınan yine kadın. Çekin artık ellerinizi üstünden kızlarımızın, kadınlarımızın ve çocuklarımızın. Yetmedi mi bunca acı, vahşet ve zorbalık. Bırakın yakalarını, derdi sadece büyümek olan çocukları…