VERA
Vera öyle güzelsin ki, seninle uyanınca güneşler açıyor gönlümde. Ateş kızılı saçların dolanıyor boynuma ve bir koku yayılıyor etrafa. Ah bu koku, içimde baharın gelişini müjdeliyor her seferinde. Ellerinin beyazı gecemi aydınlatıyor ve deniz, gözlerinde dalgalanıyor usulca. Pencereme çarpan rüzgar misali uğulduyor nefesin, ay ışığı vuruyor sonra pervazlarına.
Ah gece gece başıma vuran ağrı, nasıl da uykumdan uyandırdı yine beni. Kahvemi yudumlarken baktığım her yer yine onun hayali. Kimse bukadar bütünleşmemişti benimle, kafamı çevirdiğim heryerde o. Sanki iki kişi yaşıyoruz bu hayatı, Vera ve ben. Eksik bıraktığı her şeyi tamamlayan hayali ve her gece seni seviyorum diyen tebessümle bakan gamzeli yüzü. Kaç yıl geçti onsuz bilmiyorum, ben hiç terk etmedim ki onu. Yokken bile benimle olan hayaline sarılıyorum sıkı sıkı, kokusu burnumun direğini sızlatan bir hazan. Herkes sadece mezar taşlarında buluyorum sanıyor huzurunu sevdiğimin. Anlamıyorlar … O gitmedi hep benimle ve yanı başımda gülümsüyor sessizce.