Kör kuyu

Ne kadar debelenirsem debeleneyim içine çekiyor bu girdap beni. Hangi çözüm işe yarar diye düşünürken, düşmüyor  yakamdan amansız hastalık.  Takılıp kalıyorum dermansız derdimin ummanında.

    İlk uzatılan ele aldanıp, tutuyorum sıkı sıkı yanlışı avuçlarımda. Biliyorum, evet! Yolum yol değil ancak, vazgeçemiyorum da dertlerimden.  Şifası olur diye girdiğim her viraj öldürüyor beni içten içe, sessizce ve karanlıkta bırakarak ruhumu. Yıllarca biriktirdiğim dertlerimin,   artık dayanılmaz olması sapladı yüreğime  sevgisizlik hançerini. Sonra buldum kendimi, asla bulmamam gereken o dipsiz kuyularda. Yüzü gülen, kalbi solmuş, ruhu bilmem kaç kere ölmüş güllere adadım kendimi, soldum onlarla ve soldurdum sevdiklerimi de istemsizce.

   Yanlış kollarda aradığım yalancı sevgiler sürükledi yokuş aşağı  hızla. Tutunmaya çalıştıkça, yükseldiğimi sandığım duvarlar yıkılıverdi başımdan aşağı. Göçük altında kalmak sorun değildi de, yanımdakileri de kendimle birlikte sürüklemeseydim keşke.