Yalnız Ankara

Yalnızlık elbisemle çıktım yine dışarı, çiseleyen yağmur kokusu toprak kokusuna karışmış. Havalar henüz soğumaya başladı, aylardan Ekim. Ankara sokaklarını turluyorum, ellerim cebimde. Her zaman birilerini beklediğimiz kitabevinin önü ağzına kadar dolu yine.

Alt geçitler bir dolup bir boşalıyor, her köşe başı ayrı hatıra, ayrı hüzün. Buluştuklarımız, vedalaştıklarımız. Sevdiklerimiz, terk ettiklerimiz. Gruplaşmış gençler konuşup gülüşüyorlar, kimi dershaneden çıkmış, kimi sabahtan okulu ekmiş yine. Birkaçı sinyal çekiyor hâlâ, bazılarıysa elinde gitar arkadaşlarıyla takılıp, şarkılar mırıldanıyor, başlarında gençlik belası ve iş telaşıyla. Konur Sokak aynı marjinal havayla dolu ve Yüksel yine her an bir şey olma ihtimaline karşı çevik kuvvet dolu. Bakanlıklar yine  iş çıkışı bir sürü insanı ağırlıyor otobüs duraklarında. Sakarya Caddesi ise en güzel kokuları sürünmüş çiçekçiler sayesinde.

Evimin yolunu tutarken gençlerin pervasız heyecanları hatırlatıyor geçmişimi, keşke dili olsa da konuşsa Kolej, Kızılay, Konur… Neler anlatmazdı ki.

Herkes ayrı bir telaş taşıyor burada, kalabalıklar içinde yapayalnız kalmışım meğer onca zaman sonra. Çok özlediğim Ankara pek de özlememiş, aramamış  beni. Yerimi doldurmuş hep başkaları. Özel zannederdim ben oysa kendimi. En özel ve en güzel. Yerime yenileri gelmiş ve unutulmuşum ister istemez. En sevdiğim kafeler kapanmış, saatlerce önünde beklediğimiz kitapçılar artık gerçekten kitapseverleri barındırıyor gönlünde. Buluşma yerleri değişmemiş bir tek, Güvenpark hâlâ hiç güvenli gelmiyor bana. Adından olsa gerek, ne espriler yapmadık ki üstünden. Kuğulu Park’ta da hiç kuğu kalmamış maalesef.

Kısa gezintimden sonra evin yolunu tutarken tutturuyorum bir şarkı sonra, önceden rap, rock söyleyen dilim bile  değişmiş ve bir şarkı tutturmuş dertli dertli. Yaşlanmış ve değişmişim işte, daha nasıl anlatayım sokaklara.