Sonsuzluk Gezegeni
En zoruda birgün çekip gideceğimizi bilerek, sıkı sıkı tutunmaya çalışmamız hayata. Herkes gitmez mi bir gün? Ama isteyerek, ama istemeden.. Bazıları vedalaşır zamanı gelince sevdikleriyle, bazılarıysa arkasını bile dönemeden çekip gider. Bir kaç tatlı sözle veda edene eyvallahta, tek bir söz etmeden, güle güle demekte zor gelir insana. Kısacık ömrümüzde dahi vazgeçmiyoruz inadımızdan. Ansızın çekip gideceğimizi bildiğimiz halde uzatıyoruz küslüklerimizi, kavgalarımızı, inadımızı. Hep bi çekişme, hep bi yarış, hep bi liderlik savaşı.
Çok mu zor kapısını çalmak yada kapımızı açmak birilerine, gülmek ve eğlenmek birlikte. Henüz dolmamışken vade, kırılmamışken kalpler, yağmamışken son çiğ... Azıcık dertle, azıcık hasretle, azıcık zorlukla yaşamak varken, en zor şeyleri sırtlayıp düşüyoruz hayat telaşına. Nerde sert bir rüzgar esiyor, yuva kuruyoruz yamacına. Nerde boran, tufan yer arıyoruz kendimize en önlerden. Güneş açıpta ısınmaya başlayınca huzursuz olup, yağmur çamur arıyoruz yine durmadan. Sonra da batıyoruz balçığa belimize kadar. Ah vah edip yolları suçluyoruz, insanları, balçığı. Onca temiz yoldan gelip,nasıl battığımızın bile farkına varmayıp, tekrar tekrar düşüyoruz kör kuyulara.
Yolda arıyoruz suçu, dalda arıyoruz, divanda arıyoruz. Akılsız başımızı yoran dertlerin hepsinin gelip geçici olduğunu akledemeden yaşayıp gidiyoruz avare.