İnsanlık Lekesi

Zamanın hakkı kalır mı omuzlarımda?  Ya da  affeder mi unutup, aldattıklarım? İki eli yakamdaymış geçmişin,kanar mıyım artık bu numaralara?  Severim aslında  sonu yazılmamış, eldeğmemiş ve gün görmemiş her şeyi.  Umut yüklü de değil artık yüreğim,en kötüsünü çoktan yaşamış ve atlatmışım o hiç doğmayan güneşin gecesinde. açık olsa bile kapılarım  gelene, gidene ve  kapıyı yarılayıp yüreği sürgün edene  fark eder mi?

Ararken umudu bırakmadılar mı elimi. Hiç ihtiyacım yokken ise  sarıldılar tüm samimiyetsizlikleriyle. Unuturum sandılar yalnızlıklarımı,  feri sönmüş gecelerde gönlümün ahlarını. Oysa bilinmezlerden öğrendim toplamayı umutlarımı, şimdi kim uzatsa elini daha derinden kanar umutlarımın yaraları. İstemem ki artık ne ışık,ne de ışık paresi. Karanlıklarda buldum hep  yaramın çaresini. Ve istemem kimse tutmasın umutlarımın elini. Kirlenirde yıkasa bile geçmez insanlık lekesi.