KARANLIK VE SOĞUK

     KARANLIK VE SOĞUK 

Ensemde soğuk bir nefes hissediyorum, dondurucunun soğuk buharı gibi üflüyor biri sanki.  Ürperiyor  tüylerim, aynaya bakmak için kalkıyorum yerimden ama sanki donuyorum, öyle kıştan çıkmış bir gece. Aynada gözüken aksimde, ben olduğuma bin şahit isteyen bembeyaz kesilmiş yüzüm, morarmış göz altlarımdan korkuyorum. Kendimden kaçacağım nerdeyse, enseme üfleyen şeyi görmeliyim ama. Evet biliyorum biri var arkamda, göremiyorum yalnızca. Yaklaşıyorum aynaya, göz bebeklerim siyahlaşmış ve dudaklarımın rengi silinmiş.

   Uzatıyorum elimi fakat dokunamıyorum aynaya, enseme dokunmaya çalışıyorum sonra nafile. Gördüğüm kişi de ben değilim artık, bu ellerde bana ait değil. Ölmüşüm ben meğer. Ölmüşüm ama gömülmemişim. Mezarımı almamış kimse omuzlarına, namazım kılınmamış ve helallik istenmemiş arkamdan. Haklarım yenmiş, ölümüm çok çabuk kabullenilmiş, ortada bırakılmışım öylece biçare. Yığılıyorum  olduğum yere sonra. Sıcak yatağımda, tek nefeste ölmedim ben. Soğuk bir gecede, boğuk  çığlıklarımı kimse duymadan, yalnız ve çaresizce terk ettim  bu diyarı... Şimdi  ister feryat figan ağlasınlar arkamdan, ister zil takıp oynasınlar ne fayda... Yalnızlığın  soğukluğunu bilmedikten sonra, ölüp varlıklarını hissetmedikten sonra, yanımda olsalar ne çare...