Tam Ortasındayım

Bazen bir şarkı dinleriz ve o şarkı bizi uzun bir yolculuğa çıkarır.
MFÖ’nün Tam Ortasındayım şarkısını dinlerken de, kendimi derin ve sessiz bir iç yolculuğun içinde buluyorum. Hayatın tam ortasında, kendi duygularımla baş başa kalıyorum. Sanki bir bankta oturmuş, nefesleniyor ve sessizce kendime soruyorum:

Ben hayatın neresindeyim?

Ve o an fark ediyorum… Ne tam geçmişteyim, ne de hayalini kurduğum gelecekte.
Ne tam geride bıraktıklarımdayım, ne de ulaşmak istediğim yerde. Sanki zamanın ortasında bir yerde duruyorum. Ne başladığım yerin rahatlığı var, ne de varacağım yerin huzuru.
Tam bitmiş sayılmam, ama tam başlamış da değilim.
Fakat buradayım…

“Tam ortasındayım,” der şarkı. Belki bu yüzden bu kadar dokunur. Tam ortasında dururuz kendimizin, geçmişimizin, hayallerimizin, ihtimallerimizin, belirsizliklerimizin… Ne olduğumuzdan emin değilizdir ama ne olmadığımızı da artık çok iyi biliriz. 

Ortada olmak; yola çıkmış olmak ama varamamış olmaktır. Bırakmaya hazır olmamak ama tutacak gücü de her zaman bulamamak… Bu tuhaf ara hâl, yaşadığımı en çok hissettiren yer aslında. Hepimiz; bir an, bir bakış, bir sızının tam ortasında kalırız. Ne başladığımız yerdeyizdir, ne de varmayı umduğumuz limanda. Ortada olmak; hem kırılmaların, hem tamirlerin mekânıdır. Bir yanımız dünün yükünü taşırken, diğer yanımız yarının ihtimallerine uzanır.   
                                                                                                                                                                                    Uçlarda değil, tam ortalarda…
Ne tamamen kırılmış, ne de kusursuzca tamamlanmış o ince yerde. Bir yandan düşmemeye çalışırken diğer yandan yeniden yürümeyi öğrenir insan. Ortada olmak eksiklik değil, yolculuktur. Tedirgin, umutlu, bazen sessizce kabullenen… Ama içten içe hep devam etmek isteyen bir yer...

Şarkı bittiğinde gözlerimi açıyorum...
Hâlâ aynı yerdeyim, ama içimde bir şey değişmiş gibi. Belki çok az… Ama yeter. Çünkü bazen en büyük ilerleme, sadece içinden geçeni fark edip sessizce kabul edebilmektir.
Şu anda tam buradayım: Hayatın ortasında, duygularımın ortasında, kendimin tam ortasında. Kırgınlıkların, kabullenişlerin, küçük umutların arasında. Düşmemiş ama yorgun, yılmamış ama durup bakan…

Ve sonra aklıma şu soru düşüyor:
Başlangıçtan ne kadar uzak, hedefe ne kadar yakınız? Yoksa koşarken geçtiğimiz manzaraları fark etmeyi çoktan unuttuk mu? 
Hayat, bitmeyen bir maraton gibi karşımda duruyor. Şarkının sözlerinde olduğu gibi: "Tam varıyorum ki hedefe bir yenisi başlıyor. Bu oyun hep aynı değişmiyor." Varmak için yürümek, vardığında ise yeniden yola düşmek. Hiç bitmeyen bir döngü. Hedefe varmak yeni bir başlangıcın kapısında durmakmış.

Belki de hayat, tam ortasında durmayı öğrenmektir. Sürekli ileri gitme zorunluluğu olmadan, geçmişin yükünü taşımadan… Sadece olduğun yerde kalabilmek; düşmeden, dağılmadan, vazgeçmeden...
Belki mutluluk, varılan bir durak değil;
Yolda kaybolmadan yürüyebilme cesaretidir.
Belki huzur, kavuşmak değil;
Kendine rastlamaktır...

Ve bence İnsan, bitmeyen bir başlangıcın, sağanak yağmurun, keskin soğuğun, yorucu koşunun ve hiçbir zaman bitmeyen bir yolculuğun ortasındadır... Ve yaşamak tam da ortada olmaktır...

Tam ortasındayım yağmurun
Karın soğuğun ortasındayım
Tam ortasındayım yolun
Koşunun ortasındayım

Tam varıyorum ki hedefe
Bir yenisi başlıyor
Bu oyun hep aynı, değişmiyor
Hala devam hala figan
Hem de, bile bile..