Kapat X

Kuruluş Misyonumuz

Medya Çuvalı Ailesi olarak sanatla uğraşan yaratıcı bireylerin eserlerini, yüksek maliyet nedeniyle,
tanıtmakta ve satmakta zorlandıklarını çok iyi biliyorduk.

Bu fikirden yola çıkarak her türlü sanat eserinin ve medya ürününün çok düşük maliyetlerle sergilenerek

sadece tek bir kanaldan ulaşılabildiği,  kar amacı gütmeyen Medya Çuvalı’mızı oluşturduk.

Türkiye’nin yeni “Sanat ve Düşünce Dünyası”nda artık sizde
eserlerinizin tanıtımını yapabilir, satışını gerçekleştirebilirsiniz.

Satmaya Başlayın

Kuruluş Misyonumuz

Medya Çuvalı

Hayatla Yüzleşme Denemeleri

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir
05 Aralık 2017, Salı

Acı, aynı dili konuşur... Manşet

Yan yana duruyorduk kasapta. Belki kırk yıllık müdavimleri olan, eskilerden bugüne gelmiş bir kasap. Modern zaman baskısına yenilmiş. Nostaljisini kaybetmiş. Emektarları ayrılmış. Hizmet anlayışı fabrikasyona dönüşmüş. Gönlünce eskiyememiş bir yer. Ben biliyorum da o bilmiyor belli ki...

babamBenden önce gelmiş, siparişini vermişti. O da, ben de, birbirimiz için her hangi biriydik. Beklerken dayanamadı. "Babam hep buradan alırdı, sizin iyi müşterinizdi" dedi. Durakladı. "Ama artık alamıyor. Öldü babam"... Sessiz çığlığı, kalbimin duvarlarına çarptı. Bir tepki bekledi ama gelmedi. Kasap, hafifçe ve mecburiyetten başını salladı ve etleri doğramaya devam etti. Havada asılı kalan çığlığının görünmez parçacıklarını tek tek toplamak ister gibi, son bir hamle yaptı. "Tabii nasıl gelsin, ölünce!" dedi, bir öncekinden daha ıssız bir ses tonuyla. Ancak yine bir tepki alamadı. Oysa, ona soracaklarından emindi, babasının adını. O da söyleyecekti. Onlar da babasını hemen tanıyacaklar, öldüğüne şaşıracaklar ve üzülecekler, ne beyefendi bir adam olduğunu anlatacaklar, hatta bir kaç ortak anı paylaşacaklardı belki de. Ama öyle olmadı. Kimse ilgi göstermedi. Ne kasap, ne de tezgahtaki diğerleri. İşlerini yapmaya devam ettiler. Duyarsızlardı.

Oysa ben o anda, onu tanıdığımı biliyordum artık. Bildiğim acıyı taşıyordu omuzlarında. Aynı saniyeler içinde aynen hissediyordum, çektiği acıyı. Biliyordum, anıların izini sürmeye geldiğini o akşam, o kasaba. Kim bilir, ne kadar acı çekerek gelmişti. Ayakları kaç defa geri geri gitmişti kim bilir. Babasının hep geldiği bu yere gelebilmek için gücünü toplamak; belki birlikte geldikleri zamanlarda, hafızasında yer eden o kapıdan sarsılarak içeri girerken, adımlarının dolanmasını engellemek; babasının kasapla sohbetlerini ve tembihlerini duyumsamak; babasını tanıyan bir eski tanıdıkla karşılaşmak, biliyorum ki içinde beslediği ümitti. Ama işte bu yerde, kimsenin umuru değildi. Ne olmuş yani; ölmüşse, ölmüştü babası. Kimler, kimler ölmüyor muydu hem. Hayat, herkes için devam ediyordu. Ama ben kalbimde duyuyordum ne hissettiğini. Boğazındaki düğüm, benim de nefesimi kesiyordu. Babasını, karşısındaki insanlarda bulamamış olmasının hayal kırıklığını, duyduğu acıyı, tanıyordum. Ona dönüp, "sizi anlıyorum" diyebilmek istedim. "Nasıl hissettiğinizi biliyorum"... Ama cesaret edemedim. O an kendisini tamamen kapattığını biliyordum. Belki 40'lı yaşların üstündeydi ama ne fark ederdi ki, babasının kız çocuğuydu işte. Farkıma varmadı benim. Ben onun için hala herhangi biriydim ama o benim için babasını çok özleyen, izlerini hayat boyu sürmeye devam edecek anılar gezginiydi...

 



Okunma 197 defa

Yazarın Son Yazıları

- 21 Kasım 2017, Salı
- 07 Kasım 2017, Salı
- 24 Ekim 2017, Salı
- 10 Ekim 2017, Salı
- 26 Eylül 2017, Salı
- 13 Eylül 2017, Çarşamba
- 19 Temmuz 2017, Çarşamba
- 08 Mart 2017, Çarşamba
- 01 Şubat 2017, Çarşamba
- 28 Aralık 2016, Çarşamba