Yetişmek Diye Bir Şey

Yetişmek Diye Bir Şey

A+ A-

Bir nedeni ya da hissi var mı bilmiyorum ama çoğunlukla Sertab Erener’in şarkılarında elim telefonumun notlar kısmına gidiyor, çok değil ama birkaç cümle yazıyor sonra kapatıyorum, yine birkaç cümle yazdığım bir aralıkta, iş yerinin sigara odasında oturup jeneratörün bağıran sesini dinliyordum, benim gibi orada dinlenen başka biri hafiften mırıldandığında elim telefona gitti, kısacık bir aralıktı ama az önce yeniden notlarıma baktığımda bunun hakkında biraz daha düşüncem olduğunu fark ettim, zaten yazmam gerekiyordu ve bence bana gelmeyen ilham hem bir gereklilikle hem de jeneratörün başımı ağrıtmasıyla gelmişti,

Küçükken eğer yanında yürüdüğüm birinin benim için önemi varsa attığı adımlarına ayak uydurmaya çalışırdım, ne aptallık ama, ona onun önemini hayatının bir yerinde uyum sağlayarak göstermeye çalışırdım, o fark etmezdi bile, önemsemediğinden ya da görmediğinden değil, onun birine önem verme kavramının benim kavramımla aynı olmadığındandı, ben ise yalnızca beni önemsemiyor, görmüyor ve hatta onun hayatındaki yerim için yaptığım ufak değişiklikleri fark etmiyor sanırdım, peki, biri için birine önem vermenin yolu hayatının bir noktasına uyum sağlamak mıydı yoksa yalnızca var olmak bile önemli olmak için yeterli miydi?

Bence burada insanın kendisine itiraf etmekte zorlandığı bir şey var, bazen birinin hayatında yer edinebilmek için kendimizden küçük parçalar bırakıyoruz, onun sevdiği şeyleri merak ediyor, onun alışkanlıklarına alışıyor, onun konuştuğu konulardan konuşuyor, hatta bazen hiç sevmediğimiz bir yere sırf onunla aynı yerde bulunabilmek için gidiyoruz, bütün bunları yaparken de bunun adına sevgi diyoruz, fedakârlık diyoruz, önemsemek diyoruz, oysa bir süre sonra dönüp baktığımızda kendimize ait ne kadar çok şeyden vazgeçtiğimizi fark ediyoruz,

İşin tuhafı, karşımızdaki insan bunların hiçbirini bizden istememiş olabiliyor, belki de en acı tarafı budur, kendi kendimize bir uyum alanı yaratıyor, sonra o alanın içinde görülmeyi bekliyoruz, bir gün fark etsin istiyoruz, bir gün dönüp de benim için neleri değiştirdiğini anlasın, bir gün attığım adımların aslında onun adımlarına yetişmek için olduğunu fark etsin, ama hayat kimsenin içinden geçenleri kendiliğinden tercüme etmiyor, biz bir davranışa anlam yüklerken başkası yalnızca bir davranış görüyor,

Şimdi düşünüyorum da, belki de çocukken öğrendiğim şey yürümek değil, birine yetişmeye çalışmaktı, üstelik bunu o benden geride kalmasın diye değil, ben onun gerisinde kalmayayım diye yapıyordum, çünkü aramızdaki mesafenin açılmasını bir ihtimal olarak bile düşünmek istemiyordum, sanki birkaç adım geride kalırsam onun hayatındaki yerim de birkaç adım geriye düşecekti, çocukken de hep birilerine yetişmek adına hep hızlandığımda düşer dizlerimi kanatırdım, ah bir anneme sorsanız, dizlerimin düşmekten kanamadığı tek bir gün bile yoktur, ağlamazdım belki ama ortada bir yanlış vardı, kimse beni hızlanmam için çekiştirmiyordu ama benim hızım da onlarla bir değildi, sorun kimse benden değişmemi istemezken benim onlar gibi olmaya çalışmamdı, ben bendim, bunun ötesi yoktu ama o zamanlar bunu bilmiyordum,

Oysa insanın bir başkasının hayatında bulunabilmesi için sürekli kendisini yeniden düzenlemesi gerekmemeli, her karşılaşmada biraz daha uyumlu, biraz daha anlayışlı, biraz daha kabul edilebilir biri olmaya çalışmamalı, sevildiğini anlamak için kendi varlığının biçimini değiştirmek zorunda kalmamalı, çünkü birinin yanında yürümekle onun yürüyüşüne dönüşmek arasında epey büyük bir fark var,

Büyümek demek, bir gün adımlarımızı başkasına göre ayarlamaktan vazgeçip kendi hızımızı fark ederek, herkesin aynı tempoda yürümeyeceğini, bazılarının bizden hızlı, bazılarının yavaş, bazılarının ise bambaşka bir yöne gideceğini kabul etmektir, yine de birinin yanında yürümeyi istemek güzel bir şey, ve bunun için kendimizden uzaklaşmamız gerekmiyor,

Ve galiba artık bir dahaki yazı konusu için şunu merak ediyorum, bir insanın hayatında kalabilmek için ne kadar değişmek gerekir, daha doğrusu, değişmeye başladığımız noktada hâlâ kendimiz olarak mı kalıyoruz, yoksa bir başkasının hayatına sığabilmek için kendimize ait bir hayattan yavaş yavaş çıkıyor muyuz?

Çünkü ben artık birinin adımlarına yetişmek istemiyorum, yanımda yürümeyi tercih ediyorsa ne güzel, etmiyorsa da sanırım ilk defa bunu kendime karşı bir eksiklik olarak yorumlamayacağım,

Bu yazının şarkısı için şunu dinle; Pinhani - Ben Nasıl Büyük Adam Olacağım? :)

02-11-2026
Rüya Ülay

Rüya Ülay

Edebiyat

5 Aralık 2003 yılında İstanbul’da doğdu, 2021 yılında Avcılar Saide Zorlu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde Dış Ticaret okudu ardından Trakya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi bölümüne giriş yaptı, tarihi ve sanatı eleştirel yönüyle ele almayı seviyor, düşüncelerini saklamıyor, sadece cümleye dönüştürmek için bekletiyor, hayvanları ve kahverengiyi seviyor.

ulayruya@gmail.com