Geleceğe Mektuplar: Dizi Eleştirisi

İlk bölümü 23 Temmuz 2025’te Netflix’te yayımlanan Geleceğe Mektuplar, 2003 yılında özel bir lisede edebiyat öğretmeni olan Fatma Ayar’ın, Edebiyat Kulübü öğrencilerine PTT’nin düzenlediği Geleceğe Mektuplar kampanyası kapsamında verdiği anlamlı bir ödevi konu alıyor. Her biri 20 yıl sonrasına yazılan mektuplar, tamamen tesadüfen Fatma Ayar’ın kızı Elif tarafından bulunuyor. Ve mektuplar, 20 yıl öncesinde kalmış aşkları, umutları ve sırları gün yüzüne çıkartıyor.

Başrolleri Gökçe Bahadır, Onur Tuna, Selin Yeninci gibi isimler paylaşıyor. Filmin yönetmenliğini Cenk Ertürk’ün üstlendiği, senaristliğini ise Kulüp dizisinden de tanıdığımız senarist Rana Denizer üstleniyor.

Yapım, duygusal bir yolculuk sunmayı hedefleyerek bizleri lise yıllarımıza bir yolculuk yapmaya teşvik ediyor.

Ancak dizinin temposu bazı sahnelerde beklenenin altında kalıyor ve karakterlerin tepkileri çoğu zaman yüzeysel hissediliyor.

Karakterlerden başlayacak olursak ilk yorum yapmak istediğim karakter: Elif.

Elif, edebiyat öğretmeni Fatma Ayar’ın gerçek kızı değil. Mektupları tesadüfen bulduktan sonra kendi adına yazılmış bir mektupta karşısına çıkıyor. Ve biz Elif’in annesini arama sürecine tanıklık ediyoruz. Ama Elif karakteri, izleyiciyle derin bir bağ kurmayı başaramıyor; dizide annesini bulma sürecini izliyoruz ancak bu yolculuk sırasında duyguları yeterince güçlü aktarılamıyor. Fiziksel özelliklerinden önce annesinin kim olduğunu bulmaya çalışıyoruz. Bazen Zuhal olduğunu düşünüyoruz bazen de Seda. Bizi ipuçlarıyla bir yolculuğa çıkartıyor. Yolculuk güzel ve merak uyandırıyor. Ancak bir süre sonra dizinin temposu düşüyor ve anneyi arama sürecinden kopuyoruz. Başka konulara evriliyor, dizi karmakarışık bir hale giriyor yani izleyici de işin içinden çıkamıyor. Diziye odaklanılamıyor. Elif karakterinin oyunculuğu da bizlere geçmiyor. Onun acısını biz yaşayamıyoruz.

Ama bir karakter var ki, onunla biz de ışığımızı kaybediyor, çıkmaza sürükleniyoruz: Seda.

Başta neşeli ve ışıl ışıl bir kız olan Seda, yanlış kişiyle yaşadığı ve sonsuz aşk olarak nitelendirdiği ilişki ve kullandığı maddeler nedeniyle yavaş yavaş kendi ışığını kaybediyor. Dizi, Seda’nın çaresizliğini izleyiciye yoğun bir şekilde hissettirmeyi başarıyor; onun ölümü ise izleyiciyi derinden sarsıyor ve adeta parçalanmış bir duygusal boşluk bırakıyor.

Bahsedeceğim bir diğer karakter: Mert.

Mert’in içsel çatışmaları ve karakteri dizide oldukça karmaşık bir biçimde işlenmiş. 2023 yılında sahil kenarında otururken “Seda’ya aşıktım, o da elimden kayıp gitti” gibi bir cümle kuruyor. Dizi, Seda’ya olan hayranlığını bakışları ve tepkileriyle izleyiciye başarıyla aktarıyor; ancak aynı etkiyi Banu ile olan ilişkisine aktaramıyor. 2023’te Mert, Banu ile bir ilişki yaşıyor ve sanki Banu’nun ona olan 20 yıllık aşkı gibi, o da Banu’ya 20 yıldır tutkulu bir biçimde bağlıymış gibi yansıtılıyor. Fakat izleyiciye bu yoğun duygusal bağ hiçbir zaman inandırıcı gelmiyor; özellikle gençlik yıllarında Zuhal ile “takılmalı” bir ilişki yaşamış olduğunu bildiğimiz ayrıca Seda’ya olan aşkını gördüğümüz için, bu ani tutku geçişi kopuk ve gerçek dışı hissediliyor.

Mert, Banu’ya karşı hiçbir zaman bir şey hissetmiyordu ve 20 yıl sonra bir anda olmayan bir aşkın kabarması dizinin en saçma bulduğum kısımlarından sadece biri.

Bahsedeceğim bir diğer karakter: Zuhal.

Zuhal, özel bir okulda okumasına rağmen gecekonduda yaşamakta ve kendine sahte bir hayat yaratarak benliğini gizlemektedir. Söylediği yalanlar ve sakladığı sırlar, onun karakterini şekillendirir. Uyuşturucu satan ve Seda’nın ölümüne yol açan kişinin abisi olması ise dizide en şok eden olaylardan bir tanesiydi. Biz dizide Zuhal karakterinin gelişimine şahit oluyoruz. Ancak bu gelişim dizinin geneli aksine daha detaylı ve benim dizi de alt metnini diğer karakterlere göre en anladığım karakter oldu Zuhal.

Bahsedeceğim diğer karakterler ise: Banu ve Murat.

Elif’in gerçek anne ve babası. Banu ve Murat. Çok yakın arkadaş olan ikilinin dizinin ilk başlarında verdiği enerji o kadar güvenilir ve naif ki. Lisedeki en yakın dostlarımızı hatırlatıyor. Ancak bir gece yaşadıkları ilişki ve onun etkileri çok sönük kalmış. Elif’in anne ve babası olmaları dizi de bir etki yaratmamış aksine rafa kaldırılmış gibiydi. Elif’ten yola çıkmışken Elif’in filmin sonunda görmezden gelinmesi. Herkesin kendi hayatına bakması ve Elif’in göz ardı edilmesi çok anlamsızdı. Banu ve Murat’ın bir çocukları olması bir anlam ifade etmemiş. İzleyici de bir etki yaratmamış. Dizinin konusu ve işlenişi bağlamında en önemli karakterleri olmaları gerekirken sönük kalmışlar. Gençlik halleri gözümüzün önünde ama 20 yıl sonraki halleri silik.

Asıl bahsedilmesi gereken bir diğer konu ise liselerde yaşanan zorbalık ve dizide bu konunun işlenişinin yeterli olup olmaması.

Ülkemizde lise zorbalıkları, 20 yıl önce de 20 yıl sonra da hiç değişmemiş bir biçimde. Bu kadar hassas bir konunun dizi de zorbalık yapanın da diğer zorbalardan koruyanın da aynı kişiler olması oldukça yanlış lanse edilmiş. Bu konuda dizi yetersiz. Zorbanın kendisi olurken ayrıca diğer zorbalardan koruyarak da biz çok iyi arkadaşız, arkadaşlarımızı her koşulda koruruz havası veremezsiniz. Vermemelisiniz. Zorbalığın son derece ciddi bir konu olduğu dizi de unutulmuş. Zorbalığın etkileri gösterilmeye çalışılmış ancak bu da sönük kalmış.

Dizi atmosferi, kamera kullanımı, geçişleri ile 20 yıl öncesi ve sonrası arasında bizi çok güzel bir yolculuğa çıkarttı, eksikleri, doğruları, yanlışları ile bir dizi çekilmiş. Emeği geçen herkese teşekkür ederiz. Sizin de dizi hakkında düşüncelerinizi oldukça merak ediyorum. E-posta adresim üzerinden düşüncelerinizi bekliyorum.

İyi seyirler dilerim. Sinema ile kalın.