MUTLULUK ÜZERİNE

YALNIZLIK FARK ETTİĞİNİZDE VAZGEÇEMEYECEĞİNİZ BİR NİMETTİR..

Güzel bir çiçeğin savaşı bu; zehirle savaşan, bataklıktan kaçan ve kaçtığı şeye dönüşmekten korkarken kendini yitirdiğini düşünen küçük bir serçenin hikâyesi.

Hep yalnız mıydım diye sorarsam kendime, evet, hep yalnızdım. Her anımda, gözyaşımda hep yalnızdım. İnsanlara değil, eşyalara bağlanırdım; onlar vardı sadece hayatımda. İçimde hiç atamadığım bir öfke ve ben. İçimi paylaşamazdım çünkü hep yıkıntı vardı; güzellikleri silen insanlarla dolu yıkıntılar. İnmek istemediğim anılar. Hep mağduru kolladım. En büyük mağdur benken, hep yalnızlarla arkadaş oldum; kimse benimle olmazken. Hiç desteklendim mi? Hayır. Görünmezlik yapışmıştı üstüme; “beni görün, ben de buradayım” dercesine. Bir paltom vardı, yine hediye görünümlü ihtiyaç giderme. Sırf babam seçti diye severdim, giyerdim. Lise yıllarımda ona sarılıp uyurdum, gözyaşlarımı silerdim. En çok çantama sarılırdım, sarılacak kimse yokken. Soğuk büyüdüm ben. Çok sevgi doluyken sevgisiz büyüdüm, yanlışa doğru büyüdüm ve yanlış oldum. Cesurdum ben, korku gözümü kör etmeden önce.

Ayrışmalı insan fazlalıklarından, dünya hiç edilmeyecek kadar kısa ve tekrar etmeyen bir lütuf. Ben mutluluğu arayanlardan değil de hep tüketip sömürenlerden oldum. Nasılsa ilk defa görmesem de bu kadar azınlıkta olan bir şeyi kaçırmamak gerekli diye düşündüm. Kendimle savaşım işte burada başlıyor, “ben başarabilecek miyim?” sorusuyla. Hayal bile edemediğim bir dünyada kendime kanıtlamak istediğim bir özgürlüğe sahibim.

Ama insan, kendi içinde ne kadar kaybolursa kaybolsun, bir yerde durup nefes alıyor. Kendi sessizliğinin içinde, ilk kez gerçekten duyuyor kendini. Belki de bütün o kaçışlar, bütün o yalnızlıklar, bir şeyin eksikliğinden değil; henüz karşılaşılmamış bir şeyin bekleyişindendi.

İşte tam da bu evrede cesaret ortaya çıkıyor. En önemlisi, ben artık birini seviyorum, o da beni seviyor. Onu nasıl seviyorum ki, şu an bile bir gülümseme alıyor içimi. Sonunda kendi zihnimin tutsaklığından kurtuluyorum çünkü artık yalnız değilim. Artık o çocuk yalnız değil ve o çocuk artık seviliyor. Bir aynadaki yansımadan ibaret bilirdim kendimi.

ŞİİR

Kirpiklerim kuruyana kadar

yansımasında kaybolduğum

bir silüet sanardım kendimi.

Ardında yalnızlığı

ve anlamsız bir kalabalığın yükünü görürdüm.

Hiçbir zaman gözlerimin içine bakıp

kendimi fark etmezken,

rengini unuttuğum yeşile

küskün ve hasrettim.

Artıklardan geriye kalanlar,

umudun yeşermesine gebe.

İki gülüşün

ruhumun tazelenmesine,

beni sarmalamasına hasretmişim.

Tuttuğum yas

onsuzluğaymış.

Anlam diye bulmadığım her şeyin ardı,

onun varlığının habercisiymiş.

Çok uzun zamandır

neyi beklediğimi bilmeden yaşadığımı zannetmişim.

İnsan,

kendi mutluluğunu

başka birinde bulabilirmiş.