…
A+
A-
Uzun bir yas gibi çığlığım.
Hiç uzaklaşamadığım bir kambur.
Durmayan bir nehir gibi akıyor;
önüne gelen her şeyi yutup giderken
dimdik duruyorum karşısında.
Her geldiğinde daha sert çarpıyor ama yıkılmıyorum, devam ediyorum.
Duramıyorum. Her şeyden vazgeçiyorum ama durmaktan asla.
En büyük yıkımın kalıntısı edasıyla mağrur bir şekilde devam ediyor.
Acaba insanların haberi var mıydı
bu kargaşanın içinde yok olan benden?
Sürekli gülen ve hayata tutunan birinin
bırakmak üzere olduğunu nereden bilecek ki insan?
Bu kadar sessiz bir çığlık kulak vermeye değer miydi?
Zamanla yitirdim kendimi, bitirdim.
Bildiklerim kendine bir haber.
Boşaltılmış bir korkuluktan ibaret bedenim.
Düşüncelerim, savrulmaktan aciz, karanlığa gömülüyor.
29-04-2026