Sahnenin Gözyaşıyla Düellosu

                Boğazıma düğümlenen bir damla yaş varsa; sahne ön hazırlığım sınavdan geçmiştir, can alıcı kısmı tamamlanmıştır. Çalışmalarıma başlamadan hedefiyle yüzleşmiştir.  Artık alkışa karışacak, aydınlatacaktır ortamı.

               Hayal, öz. Maddenin temel parçası kadar töz.

               Sanat, bilim, devrim… Hepsi başka hayallerin uzantısıydı. O hayal çıktı yola mihenk taşıyla. Atom gibi parçalandı. Sıçradı. Dağıldı. İsabet etti. Tarihin tabelasını o değiştirdi, bir küçük tatlı hayal. Ekolleri yerinden oynattı.

                 Hayalin yoksa var olmakla yaşamak arasındaki turnikedesin. Devinimsiz, dönüşümsüz bir mevcudiyet.

                 Einstein uzayda seyahati hayal ettiğinde, kökten değişti modern fizik. Fantastik ve dehşetengiz yapılarıyla modern mimariyi yerinden oynatan Gaudi, “Eğri çizgi Tanrı’nın sanatı” düşüyle, büyüledi. Beethoven 9.Senfoniyi, mutlu ve birleşmiş insanlık hayaliyle müziği döktü. Notaları duyamasa da.

                 Sağır olmayı, herhangi bir engeli gölgede bırakacak kadar ürperticidir hayal. Dağları  yerle bir eder, görmeyen gözlerin fırçasını dans ettirir tuvalde,  görsel şölenle.

                Öylesine bir hayaldir seni geleceğe yükselten de, tarihe de yazdıran da. Kendinin en iyi versiyonu için, hayal keser biletini. Bilincinle savaş halindedir. Bilinç kontrol ve sınırları çizdikçe; hayal ile havada ve sonsuzlukta süzülürsün. Bilinç sana şunu bırak dediğinde, hayal içinde yeni çiçekler açtırır. Alay eder sınırlarla, aklıbaşındalıkla. Bilince takılmayacak kadar akrobatiktir.

                  Hayal etmeden ve boğazım düğümlenmeden hazırladığım bir gösteri kuru, planlı, fabrikasyon ve tanıdıktır. Buna razıysam özümle kutuplaşmış, kendimden uzaklaşmışımdır.

                  Bildiklerimin beni kıstırdığına tanık oldum. Bilmediklerimin peşine düştüm, konu sahne olduğunda. Bildiklerim araç, bilmediklerim sınırlarımın ötesiydi.

               Bir sahne yaratıyordum. Orayı kara komedya da yapabilirdim, hesaplaşma da.  Havaalanı koşturmacası da olurdu, aktivist bir duruşta yerini alabilirdi. Dans her şey olabilirdi; her şeyin dansı olabileceği gibi.

              Öğrendiğim teknik bilgiler ve performansa dayalı deneyimler bir kenarda bana hizmet ederken, hayal götürdü beni dans serüvenine…

              Gizli hazzım oradaydı.

              Hayalim değişken olmalıydı. Heyecanlanan, uyuklayan, yeniden doğan, coşan, taşan, noktayı koymayı bilen ve hep yer değiştiren birkaç dakikaya sıkışan bir atmosfer. Sesler, enstrümanlar, vuruşlar yeni girizgâhlara davetiye çıkarmalıydı.

            Seyirci gözünü ayıramadan seyrettiğinde başardığıma inandığım, birkaç dakikalık serüven.

          O serüven önce zihnimde şekillenip, ruhuma akmış, gözümün önünde resmi geçip, notaları yankı bulmuş, gözyaşıyla final yapmış ve çalışmama başlamadan imzasını atmıştı.

         İnanmak ve istemek arasındaki tutkulu uçurumda inanç, seni istediğine hızla bırakan bir rüzgardır.

              Sahnenin, perdeler açılmadan final yaptığına inandım. Kollarımı sıvamadan noktayı koymuştum. Gerisi teferruattı.

              Hayal ettim hep. Sınırlarımı genişlettim. Orada burada her unsurun, uyaranın dans  şapka çıkarabileceğini keşfettim.

             Bilginin ötesi daha çok bilgi değil. Düş ve bu düşe ancak yüksek hisler eşlik edebildiğinde yaptıkların ses getirebilir, iz bırakabilir.

             Ne hissetmeyi ne hayal etmeyi öğretebiliriz. Sadece şaşırtabiliriz. Ne yapacağı önceden bilinmeyen biri olmanın şerefine!