Pulları Dökülen Dans Elbisesi

           Anlar vardır. Radikal çıkışın hemen öncesi.  Aydınlanma belirir zihinde. Parıltı, iç sızı veya saklı bir gözyaşı dağılır vücuda.  Elektriklenme baş gösterir bedende.  Duyulmayanı duyar, görülmeyeni görür, kuşanır benlik.  İlham denir.

              İlham, sevgi ve sanat sözcüğü gibi ağızda sakız olmuş, tüketilmiş, içi boşaltılmış bana kalırsa. Dile getirilmesi anlamını ifade etmeye yetmez.

               Böyle bir andı.  Erhan Kuş, yurtiçi ve yurtdışı başarıları ile çoğumuzun tanımadığı bir dansçı. Yüzleşmeydi onu seyretmem. Kendimle çarpıştım ve aralanıyordu kapı!

              Dans beni janjanlı elbiseleri,  tüylü aksesuarları,  pırıltılı ayakkabıları,  masalsı balo kostümleri ile tavlamadı.

              Dans, dinamik formuyla harekete geçirdi,  ayağa kaldırdı beni. İçselleştirdi kendini.

             Dansçılar performanslarını iki buçuk dakika içinde sahneler. Pürdikkat kesilen hakemler ise zihnen terler. İki buçuk dakikada neler mi olur?  Fairplay anlayışıyla dansçılar kıyasıya yarışır. Partner ile uyum eşliğinde (en büyük çatışkılar tam burada başlar) artistik poz her saniye korunmalı, tüm vuruşlar yakalanmalı, melodiyi kullanmalı ve o dansın kimliği vurgulanmalı.

             İki buçuk dakika kıpırdamaz seyirci. Yürümez birinin önünden. Her vuruş, her nefes, her saniye can çekişir.

            Devleştirir hakemden bir işaret kazanmanız saniyeleri.  

          Renkler, simler patlamalı, bronz vücut banyosuyla siliklikten sıyrılmalı, püsküller uçuşmalı, katmanlı makyajlar, spreyli topuzlarla gösterilen özen de ortaya çıkmalı. İki buçuk dakikada dansınızı gösterebildiğiniz kadar, kostümünüzle de dikkat çekebilmelisiniz, onlarca kişi arasında.

              Bu gözalıcılığın ortasında bana ışık tutanlardı, erkek dansçılar. Siyah gömlek, pantolon, saçlar geriye parlatılmış. Pırıl pırıl bir çehre. Belki yakada bir parıltı…

                     Hep erkek dansçıları seyrettim. Ruhumu dansa kaldıran, bana ilk ritmik adımı attıran, onlar oldu. Rafine bir tavrı seyrettim hayatımda daima. Yalınlığı arınmakla eş değer gördüm. Kostümün içinde kalan dans kendi kendine yetmez miydi?  Üstüne konabilecek her şey fazla ve eğretiydi.

                      Işıl ışıl rengarenk yarışmaların, gösterişin içinde, gözüm gönlüm stüdyodaki performanslardaydı. Öyle bir dans ki beden insanüstü bir disiplinle komuta ediliyordu. Heykelsi bir siluete;  taşkınlık, sürat, çeviklik,  patlayan nefesler eşlik ediyordu. Kalabalıktı, kostüm ve arkadaşları.

           Kostümü, dans sporu ile yarıştırmak haksızlıktı.

           Standartlardan sapmaya, kendimi aradığım yolculuğa çıkmaya başlamışım o zaman. Uzaklarda başka bir ben ile buluşacağımdan habersiz.

           Dikkatimi çeken ilk kişi, odak noktamdı Erhan Kuş. Harekete geçiren hamle gibiydi. Diğer dansçıların da bir temsili olarak kaldı böylelikle.

         Susmakla coşar dans. Tansiyon yüksektir vücut dilinde. Alengirlerden arınmış bir stil ile ulaştım kendime. Şayet teatral bir sahne sanatıysa dans; kostüm, aksesuar, dekor elbet kullanılmalı. Ancak bu değil konu.

          Yarıştım defalarca. Hazırlandım uzun uzun o dakikalara. Kostümüm, makyajım ise kaçıp göçsek der gibi dökülüyorlardı.

            Nasıldı stüdyolar dansçısı ile?

            Tensel kumaşlarla, nötr renk paletleriyle; berrak bir cilt gibi.  Dik duruşa değer katan çıplak bir boyun ile taze bir sabah gibi.

           Satenimsi zarafette.

           Çabasız.

          Onaylanma ihtiyacı duymayan bir özgüven yükselirdi üstelik içten dışa.

          Stüdyolara tutkundum.  Giysiler fondu. Yıldızı parlatan bir gökyüzüydü. Arada rolünden çalsa da, danstı ivmesiyle zirvede duran.

Ünlü bir söz gibi.   

‘Less is more’