Bakmanın Anlamı

Bir şeye bakmak, bir arayıcı için önem taşır.
Kitap okumak, film izlemek, bir sergiye gitmek ya da bir resme, heykele — herhangi bir sanat eserine — uzun uzadıya bakmak; bu, bir şeyi arayan için anlamlıdır.
Bir sorun ya da sorunsal… Her ne denirse.
Bir şeyin yokluğunu hissetmek; yaşadığını hiç görmediğin bir şeyin ölümünün ardından kalan o boşluk…
Fiziksel olarak, göğsün kalbe yakın bir yerine denk gelir o.
Eksikliğini hissettiğim, varlığından emin olduğum ama göremediğim o şey.
İşte onun arayıcısı için bakmanın bir önemi vardır. Öneminden ziyade, bir anlamı.

“Çok meşakkatli bir arayış,” deriz; çünkü gördüğümüzde, görmeyi umduğumuz şeyi gördüğümüzü sanırız.
Göremediğimizdeyse, bu kez gözlerimizden kuşku duyarız.
Bu uğraşıyı hem anlamsız hem de anlamlı kılan şey nedir?
Bu gerçek bir ihtiyaç mı, yoksa modern insanın rafine bir şımarıklığı mı?
Kuzeyli bir dert mi bu?
Bir kere göremeyeceğimiz ve gördüğümüzde dahi inanmakta zorlanacağımız şey nedir?

Bunu anlaması da anlatması da zor.
Zihindeki o dolanıklık, yanılsamalar, yanılgılar…
Tüm inançlar ve yıkımlar; neyi, niçin yaptığımız...
O büyük kaos, bizi aradığımız şeye hem yaklaştırır hem de insanlığın tüm inşasında yapayalnız bırakır.

Aramakla bulunamayacak, ama bulanı da aramaktan alıkoymayan bir paradoks bu — ve belki de büyük bir kandırmaca.
Bu, bir tür hastalık gibi duruyor.
Bir anlamı olduğuna dair inancımız, kendimize atfettiğimiz önemden çok, insanın kendisine olan yabancılaşmasından kaynaklanıyor olabilir.
Yani sadece etten ve kemikten bir makine olduğumuzu kabullenememek...
Bunca şeyi bir makine mi yaptı?
Peki ya duygularımız?
Peki ya Goethe?
O da bir makine miydi?

Karnı doymuş, insanlığını unutmuş; bir ruhu olduğuna inanmış bir makine...
Arayıcının duymak istemeyeceği şey işte budur.