Uzaktan Kumandalı Araba

A+ A-

Avuçlarında hep bir çocuk kokusu olanlara ekler Edip Abimiz: ‘Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor.’ diye.  Sahi haklı mıydı o?

Çocukken hep hayal ederdim, keşke benim de bir uzaktan kumandalı arabam olsa, diye. Kiminiz bana şu an gülüyor, kiminiz konunun nereye gideceğinden bihaber. Şimdiden söyleyeyim, 27 yaşında bir çocuğum ben.

Uzaktan kumandalı arabası olanları hep kıskanırdım. Hem de öyle böyle kıskanma değil. JBirkaç kere ailemden istedim, ama almadılar. ‘Kız çocuğun oynayabileceği şey plastik bir bebek’ algısı sanırım onlar için de geçerliydi. ‘Arabayla oynayınca erkek (!) mi olunurdu acaba?’ derdim. Çocuk aklı ya! Canım kendim, ne kadar da masummuşum!

Hiç unutmuyorum, kuzenimin kırmızı bir oyuncak arabası vardı. Evlerine her gittiğimde arabayı çıkartıp salonda bir-iki tur attırırdı. Bazen güzel süremezdi. Bir yerlere çarpardı. İçim giderdi. Ama izlerken öyle keyif alırdım ki, sanki dünyanın bütün çocukları gözlerimde gülüyordu. Sonra yatağının altına götürürdü, orada saklardı.Elimden oyuncağım alınmış gibi, içten içe duygulanırdım.

Yıllar geçti. İçimde bir buruk olarak kaldı ‘uzaktan kumandalı araba’ . Bazen oyuncak marketlerine girerim, saatlerce çıkamam. Döner dolaşırım arabaların etrafında. Ve ‘utanmaz’ gibi yine hayal kurarım ‘Bir gün hepiniz raflardan inerek bir çocuğun hayali olmaktan çıkacaksınız. İşte o zaman sokaklar büyük insanların arabalarıyla değil, küçük insanların arabalarıyla donatılacak!’ diye.

Neyse! Haydi, size bir güzel haber vereyim! 27 yaşımda uzaktan kumandalı arabam oldu. Bunu az sonra yazmam gerekirken dayanamayıp yazdım, affedin!  Geçen sene, doğum günümden birkaç gün önce, evimin zili çaldı. Kargo şirketiydi. Adımı sordu. Söyler söylemez kucağıma koskocaman bir paket bıraktı. Anlam veremedim. Kapıyı kapatır kapatmaz hemen odama gittim ve paketi açmaya başladım. Gönderici kısmında (liseden değerli bir arkadaşım) ‘Duygu Atıcı’ yazıyordu. Gözlerime inanamadım. Kocaman bir uzaktan kumandalı arabaydı. Heyecandan ne yapacağımı bilemedim. Hemen içine pil yerleştirip tuşlara basmaya başladım. O kadar tecrübeliydim ki, ‘Türkiye Otomobil Sporları Federasyonu’ yanımda halt yemiş gibiydi.

Oyuncak araba, odamın en güzel yerinde duruyor şu anda. Her sabah onunla gözlerimi açıyorum. Baş ucumdaki en güzel çocukluk hayalim… Edip Abiyi haklı çıkarttık yine anlayacağınız!




                                                                    

04-09-2020
Gökçe Kızıldemir

Gökçe Kızıldemir

Şiir, Hikaye, Deneme

1993 yılında, İzmir’de doğdum. Manisa Celal Bayar Üniversitesi, tarih bölümü mezunuyum. 2006 yılında yazın hayatına katıldım.

Kağıtları, mürekkeple eskitebilmek, karanlık dünyada tarif edilemez bir aydınlıktır. Rengarenk sayfalara sığdırılacak hayaller, yaşanacakların müsveddesidir. Parmaklarını nüfuz ettir hayallere. Her insan, gizli bir yazardır.

kizildemirgokce@gmail.com