Kadın, adamın yüzünü asmış ağaçlara...

Aynı şiirin içinde iki kişi. 
Solukları, birbirine değecek kadar yakınlaşmış. 
Adam, kadının gülüşünü izlemiş 
      çocuklar içinde.
Kadın, salıncakta oturmuş
      adamın çocukluğunda sallanan.
Adam, ceketini almış kadının. 
Yanındaki boş koltuğa koymuş.
Kadının gözleri, ceketin üzerini dolaşmış. 
Adamın dokunduğu yerlerde     
      bütün ticaret yolları değişmiş, 
      zengin şehirlerin gemileri geçiyor gibiymiş.
Kadın,  adamın yüzünü asmış ağaçlara.
Meyve olmuş birdenbire.
Arılar toplamış adamın çocukluğunu.
Her yer yemyeşil çocuk soluğu.
             Gökçe Kızıldemir




18-06-2019
Gökçe Kızıldemir

Gökçe Kızıldemir

Şiir, Hikaye, Deneme

1993 yılında, İzmir’de doğdum. Manisa Celal Bayar Üniversitesi, tarih bölümü mezunuyum. 2006 yılında yazın hayatına katıldım.

Kağıtları, mürekkeple eskitebilmek, karanlık dünyada tarif edilemez bir aydınlıktır. Rengarenk sayfalara sığdırılacak hayaller, yaşanacakların müsveddesidir. Parmaklarını nüfuz ettir hayallere. Her insan, gizli bir yazardır.

kizildemirgokce@gmail.com