Yürek Yangını (!)

Yürek Yangını (!)

A+ A-

İnsanoğlu çok acımasız değil mi?

Geldiğimiz bu dünyaya gerçekten boşuna mı geldik?

Sadece kirletmek için mi varız?

Hiç mi iyi şeylerin başında insanoğlu olmayacak?

Gerçekten çiğ süt içtik diye kalplerimiz kötü mü olmalı?

Gerçekten sorunları halledemiyoruz diye ormanlarda yangın çıkarıp sesimizi duyurmalı mıyız?

Hiç sorunlarımızdan haberdar olmayan karıncadan, böcekten, köpekten, kediden yakarken tam olarak ne istedik?

Yazık değil mi onca ağaca?

Onlar bizim sorunlarımızı bilmezken neden yaktı insanoğlu onları?

Kızdığımızda “hayvansın derken şimdi hayvanlar kadar bile yüreğimizin olmadığı ortada değil mi?

Acımasız değil miyiz?

Neden hep hıncımızı canlılardan alıyoruz?

Güçlüyüz diye mi?

Onların bize kızdığında orman yakacak güçleri olmadığı için mi?

Onlar başaramadığı için mi?

Onlar bağırıyor insanoğlu!

Onlar bize kızıyor!

Biz kapatıyoruz; kulaklarımızı, gözlerimizi ama eğer konuşsalardı nefretlerini söylerlerdi.

Biz size dokunmadık, sizin evinizi yakmadık derlerdi. 

Onlar bilmiyorlar belki bizim yaktığımızı çünkü yine yangından bize koşuyorlar, bize sarılıyorlar…

Biz çok acımasız değil miyiz?

Biz çok bencil değil miyiz?

Ormanlar onların evi ve güçlüyüz kızdık diye yakamayız... Onların evlerini yok edemeyiz… Bir gün doğa bize verdiğini geri alırsa çok geç olabilir her şey için.

 

 


Kaynakça

pexels.com

05-08-2021
Sümeyye Göktepe

Sümeyye Göktepe

Hayatın İçinden

Merhaba ben Sümeyye, kış mevsiminde dünyaya geldiğimden yada ilgimden bilmiyorum en sevdiğim mevsim kış fakat sonbahara tutkun bir insanımdır. Hayvanları çok severim ve doğaya bayılırım. Kendimi bildim bileli genellikle kendimle alakalı pek alakam olmaz ama bütün objelere amuda kalkarak bakmışlığım vardır. Kendimi bildim bileli yazıyorum ama dediğim gibi kendimi ne zaman bildiğim hakkında pek fikrim yok. İlk yazmaya başladığımda yedi sekiz yaşlarındaydım. Mezarlığım vardı çocukken, bütün ölen karıncalara bahçemizin bir kenarında mezarlık yapardım. Bir gün çok üzülüp ölen karınca gibiymişim gibi mektup yazmıştım. O zaman nasıl güzelbir şey olduğunu anlamıştım yazmanın, zihninizi kağıda döküyorsunuz kimse sorgulamıyor, günler sonra okuduğunuzda keyif alıyorsunuz. Lise de edebiyat öğretmenim sayesinde yazmaya devam ettim. Bir kaç kez okuluma başarı kazandırdım fakat daha sonra yazılarımı kimseye göstermedim. Şimdide tesadüfler üzerine tanıştığım Medya Çuvalı ve ailesi ile gönül bağı kurmaya karar verdim.Yarışmacı arkadaşlara başarılar diler, sevgilerimi sunarım. Bu arada en sevdiğim şey mısırdır. Evet evet yediğimiz koçanı olan.

 

5539570810

5539570810

sumeyyekarakis0810@gmail.com

https://www.instagram.com/sumeyyegok95/