Melankolik Kum Sesleri

Acısı büyük küçük kalbin akıl kıskacında çekingen

Temiz zihnine karaladığın duyguları yırtıp atarken

Hayallerin denize asılmış salıncağına dalarken

Kalmak istediğin yerden kaçtığını fark edene dek

Sen kendinden kaçarken kalbin durmak çabasında

Kumun aktığını saatinde, duyabilir misin yaşam tabutunda

Ruhsuz bulutlar yağar beyhude ömrün kırıntılarına

Korku ve esaret dolar cesaretin donuk boşluğuna

Karanlığı bozan ışık doğsa da gülmez yüzün

Güneşe bulut dağıtır görmezden gelir gözün

Umut marşları mırıldansa da asi göğün

Dağınık aklından demir almaz hüznün

Kaderin döner sen yuvarlanırsın

Kayıp ruhun üşür sen yanarsın

İçine doğmuyorsa güneş, kararsın

Yaşama yabancıyken kendine mezarsın