Kendime Dayandım

hazmedemedin beni hayat, varlığımı

ama sindirdin beni, bir köşeye sindirdin

dur

daha tatmadım

etrafımdaki topraklarda yetişmeyen meyveleri

dokunmadım başka bir kalbin sarmaşığına

duymadım henüz antik çağrıların sesini

cevabını bulamadım

sırra kadem basmış soruların

dur

gerçeği aradığım çöller uçsuz bucaksız

ne yazık, ne makûs, ne amansız

ve acılar çektim kuşkusuz

siren sesleriyle doluydu aklım

içimde uçuşamayan kelebekler

yavaşladı yelkovanlar ve akrepler

ben onca zaman kendime dayandım

pıt

pıt

pıt

yerçekimine yenik düşen gözyaşı

dur

dur

dur

hiç bu  ‘acı’dan baktın mı?