Herkes Var, Kimse Yok

Son zamanlarda parlamak çok kolaylaştı. Bir tweet atıyorsun, yorum yazıyor, birini hedef alıyorsun, bir videosunu kesip biçiyor, bir cümlesini cımbızlıyorsun… Ve bir anda ünlüsün.

Ama nasıl? Başkasını aşağılayarak.

Artık yetenekle, emekle, üretimle öne çıkmak zor geliyor insanlara. Onun yerine birini küçük düşürmek daha hızlı etkileşim getiriyor. Beğeni geliyor. Paylaşım geliyor. Takipçi geliyor.

Vicdan gidiyor...

Sosyal medya, birçok insan için bir vitrin değil artık, bir linç meydanı.

Herkes savcı. Herkes hakim. Herkes jüri. Herkes mükemme. Herkes doktor.

Bir hata yapılsın da, yapanın üstüne çullanalım diye bekliyor insanlar.

Bir sözü yanlış anlaşılanın kariyeri bitiriliyor. Bir düşenin başını bin kişi eziyor.

Ve buna özgürlük deniyor...

Hayır. Bu özgürlük değil. Bu cesaret hiç değil. Bu korkaklık.  

Çünkü tek başına kimse o kadar sert konuşamaz. Kalabalığın arkasına saklanınca dili uzar. Klavyenin verdiği ya da yanında olacağına inandığı insanların sahte gücüyle saldırıyorlar.

Üstelik çoğu zaman tanımadan. Bilmeden. Anlamadan. Sadece kendini kanıtlmak için.

Birinin hayatı, birkaç saatlik gündem malzemesi oluyor.

Sonra herkes başka bir kurban buluyor. Peki geriye ne kalıyor?

Kırılmış insanlar. Susturulmuş sesler. Yalnız bırakılmış hikayeler.

Ama alkışlayanlar için sorun yok. Onlar hep haklı olduklarını düşünüyor.

Oysa haklı olmakla haklı görünmek arasında büyük fark var.

Gerçek özgüven, başkasını ezmeden de var olabilmektir.

Gerçek güç, linç etmeden de fikir söyleyebilmektir.

Gerçek olgunluk, hata yapanı yok etmek değil, anlamaya çalışmaktır.

Bugün başkasını aşağılayarak prim yaptığını sananlar, yarın aynı kalabalığın hedefi olabilir.

Çünkü bu sistemin dostu yoktur. Sadece sıradaki kurbanı vardır.

Bir toplumun ve insanın seviyesi, en çok düşene nasıl davrandığıyla ölçülür.

Ve biz son zamanlarda, düşenin daha da tekmelenmeye başlamasına şahit oluyoruz.

Belki de artık şunu sormanın zamanı:

Gerçekten mi yükseliyoruz, yoksa birlikte mi düşüyoruz?

Begüm Toro