Sizi Bilmem Ama Ben Yapmadım

A+ A-

Suçlusu ben değilim. Kılımı bile kıpırdatmadığım olayın bedelini ödemesi gereken de ben değilim. Hayır kabul etmiyorum. Ömrümde görmediğim, duymadığım, varlığından bile haberdar olmadığım insanların yaptıkları yanlış seçimlerin sorumlusu ben değilim.

Bugüne kadar sayısız hatalar yaptım. Yaparken hata olduğunu bilmediklerim oldu. Bazen de gün gibi ortada olan ama benim bile isteye yaptığım hatalar oldu. Hepsinin bedeli ödedim, ödeyeceğim.

4 yaşında küçücük çocuktum. Annem banyomu yaptırmış ve salonda beklememi söylemişti. ‘’Sobanın arkasında dikkatlice otur, hemen geliyorum’’ demişti. Beklerken bileğimi sobaya değdirdim. Bilerek isteyerek yaptım. Ne kadar sıcak merak ettim. Yanmak nedir merak ettim. Anneme bile söylemedim. Acıdığı fark etmesin, kızar belki diye dolan gözlerimi gizledim. Kalkıp sobaya beni sen yaktın demedim. Anneme beni neden oraya gönderdin demedim. Merakımdan yandım. Benim hatamdı, oturdum bedelini kendim ödedim. Bileğimde taşıdım izini. Yanmanın ne olduğunu öğrendim.

9 yaşında ağaca tırmandım. Karşı komşu Servet teyzenin dikkat et demesine rağmen o ince dal beni taşır sandım. Bastım dala düştüm. Kolum burkuldu. Dönüp ağaca bunun sorumlusu sensin demedim. Sardılar kolumu, bir hafta sokağa çıkamadım. Ama bedelini ben ödedim. 9 yaşında küçücük bir çocukken sorumluluğunu ben aldım.

Büyüdüm zamanla, kocaman kadın oldum. Yaptığım hatalar da büyüdü. Hepsini ben yüklendim. Kimseye bunu benim yerime sen öde demedim.

Öğretmenime kızdım mesela. Ağzıma geleni söyledim. Dersten kaldım. Dönüp sınıfa ‘’bunun sorumlusu hepinizsiniz’’ demedim. Herkes gezerken ben ödev yaptım. Hatamı başkasına çektirmedim. Kimseyi yapmadığı bir şey için suçlamadım.

Yanlış insanlar sevdim. Yanlış olduğunu bilerek sevdim. Kimseyi dinlemedim. Canım yanacağını bile bile uzun uzun yollar gittim. Bitince arkamı dönüp beni buraya siz ittiniz demedim. Kabul ettim. İyiliğini kötülüğü, mutluluğunu mutsuzluğunu kendim seçtim. Seçimlerimi yaparken sormadığım kimseyi sonuçları görünce de suçlamadım. 

Ben neden sizinkileri ödüyorum? Bir ağacı kesmedim. Neden gölgesinden mahrum kalıyorum? Denize çöp atmadım. Neden maviliğinden eksik kalıyorum? Bir hayvana eziyet etmedim. Bir çocuğu incitmedim. Kimsenin hayatını ona zehir etmedim. Adım atanın ayağına çelme takmadım. Neden şimdi sonucuna ben katlanıyorum?

Her şeyi mahveden küçük bir grubun mahvettiği dünyayı hepimizin kurtarmasını beklemesinden bıktım. Dünya bu hale geldi hepimiz sorumluyuz demelerinden usandım.  Ben dünyada bir nokta kadar dahi yer etmeyen ömrümde elimden geldiğince düzgün yaşadım. Dürüst olmaya çalıştım, iyilik etmeye çalıştım, kin beslemedim, sizin deyiminizle kan kusturmadım. Şimdi kurtarma planınızda görev almak istemiyorum. Taşıyamayacağınız vicdan yüküne ortak olmak istemiyorum.

Yağmurun yağacağını bildiğiniz bir günde şemsiyesiz sokağa çıkıyorsunuz. Yağmur başlandığında da kimseye şemsiye açtırmıyorsunuz. Dünya hırsınızdan, inadınızdan, keyfinizden, açgözlülüğünüzden ıslanıyor geri kalan kimse de kuru kalmasın istiyorsunuz.

Ben hep yerimi bildim. Yolumu bildim. Başımıza ineceğini bile bile kaldırdığınız taşın altına elimi koymayacağım. O taşın altında ben ezilmeyeceğim. Üzgünüm, sizi bilmem ama ben yapmadım.

 


Kaynakça

Kullanılan Görsel: https://unsplash.com/photos/woMD-vhzOHI

21-06-2021
ankara psikolog