Memleket Kokusu Sindi Üstüme

A+ A-

Memleket kokusu sindi üstüme, bir elma bir kiraz…

Ceviz boyadı ellerimi; çocuğu sevdim, izim kaldı biraz.

 

On yıllar öncesinden yankılanan ses kulağımda,

Kuşlar dans ediyor üzerimde.

Kahve de içsem birlikte,

Hatrım kalmamış kimsede.

 

İçimde bir hasret; önü kesilmiş ırmak, yuvadan düşen kuş yavrusu, vuslat yolunda tekeri patlayan araba…

Giydim üstüme bir ağaç, bindim buluta.

 

Atamadım içimden yangın ateşini ama ciğerime yazdım bu odun kokusunu.

Kalmamış insanların korkusu, usu.

Kanımı titretti zalimin sıyrılışı, kurtuluşu.

 

Yüz ifadesiz, zihin fikirsiz, toprak meyvesiz.

Geriye ne kaldı havası ne de suyu.


Kaynakça

Fotoğraf: Müge Nur Öğütcü

03-03-2020
Müge Nur Öğütcü

Müge Nur Öğütcü

Deneme/Şiir/Hikaye

Ben bu kazağı örmeye ilkokul yıllarımda başladım, yaklaşık 15 yıl oldu. Yeni şeyler öğrendikçe elimdeki ilmeklerle oynamak çok daha keyifli hale geldi. Farklı materyalleri, yöntemleri, renkleri hiç yadırgamadım. İçimdeki müziğe kulağımı tıkamadım. Emek verdim, hissettim, düşündüm ve anlatıyorum... Kimi zaman ördüğümü söktüm, başa döndüm. Kimi zaman eksik ördüm, daha çok çabaladım. Şimdiyse en büyük dileğim; bu kazağı giyebilmek. İnsanlar ne zaman ki benim adımı anıyorlarsa, dileğim gerçekleşmiş demektir. Sevgilerimle…

tmugeogutcu@gmail.com