Kışın Sonu

A+ A-

Yalnızdım.

Çoğu kalabalıktan daha yalnızdım.

Ayağımda ayakkabım hala varmışçasına yürüyordum ben ateşte.

Belki de bu yüzdendi yanmayışım.

 

Oturuyor sol omzumda, göğsümün içinden yüreğimi dağlıyor.

Ne zaman ki ben bu makineyi boş çalıştırdım, o zaman elektrikler kesildi.

 

Bir ağacı taşımak kadar zor yaşamak.

Dallar, yapraklar, kökler...Ben hep taşıdım o ağacı, oraya buraya…

Sonbahardım işte, sonrası yoktu.

Kış ölümdü de, bahara diriliş yoktu.


Kaynakça

Fotoğraf: Müge Nur Öğütcü

04-09-2019
Müge Nur Öğütcü

Müge Nur Öğütcü

Deneme/Şiir/Hikaye

Ben bu kazağı örmeye ilkokul yıllarımda başladım, yaklaşık 15 yıl oldu. Yeni şeyler öğrendikçe elimdeki ilmeklerle oynamak çok daha keyifli hale geldi. Farklı materyalleri, yöntemleri, renkleri hiç yadırgamadım. İçimdeki müziğe kulağımı tıkamadım. Emek verdim, hissettim, düşündüm ve anlatıyorum... Kimi zaman ördüğümü söktüm, başa döndüm. Kimi zaman eksik ördüm, daha çok çabaladım. Şimdiyse en büyük dileğim; bu kazağı giyebilmek. İnsanlar ne zaman ki benim adımı anıyorlarsa, dileğim gerçekleşmiş demektir. Sevgilerimle…

m.ogutcu@hotmail.com.tr