BÖLÜM 3: ÜÇ TAŞ

A+ A-

     Yaklaşık zaman dilimini kestiremiyordum ama bir şeylere başlama hırsı benden henüz gitmemişti. Bunu nasıl açıklayabilirim! Nasıl. Sanki birden üçe kadar sayacakmışsın lakin ikiden sonra tökezlemiş üçe bir türlü varamamışsın gibi. İki çeyrekler, buçuklar havada uçmuşta yerde bulamamışçasına bir kayıp.

     Oysa birtakım varsayımlar vardı, aklımın bir ucunda. Öyle ki bir banka oturmuş yapılabilecekleri düşünmeden edemez olmuştum. Ama o da ne! Başka başka düşünceler var, endişeli oluşumun kaynağını düşündüğümde denizin dalgaları duruldu sanki. Neydi bu? Korku… Belki de. Zaman biraz ilerledi. Ben biraz sonra ayağa kalkarken buldum kendimi. Ama ne kalkış, bir şey bulmuş gibi bir tebessüm yerleşti yüzüme. Bazen, ama bazen senin olur her şey. Aslında neden olduğunu bilmediğin bir anda. İşin garip yanı bunu fark etmezsin bile… Mesela güneş sana aittir, ona gülümsedikçe; kuşlar, umutlar… Hepsi birbiri ardına sıralanmış gibi.  Ah! Umut yok mu, umut. Seni var eden buydu ya da beni. Ve ben bana onca düşünceyi anlatırken yavaş yavaş haraket etmek oldu. Rüzgârı karşıma almış, kuzu gibi deyimi vardır ya ben de kuzu gibi rüzgârın o essiz ezgisinde kayboluyordum. Niyetim de oydu zaten. Beni soyutlayacak, diyarlardan diyarlara gezdirecek bir an… 

     Yandaki parkın girişinde oynayan yaşıtlarıma bir baktım. Ben mi gariptim, bilmiyorum. Onlarla olan iletişim sorunu nedendir bilmem ama birbirimize uymadığımız kesinlikle gerçek bir düşünceydi. Bazen zamanın ilerisinde olmayı o kadar isterdim ki, sanırım olasılıksızları istemeyi bırakmalıyım. Gözüme çarpan birkaç kişiden sonra onları kendi haline bırakmayı tercih ettim. Nitekim bu sorunsallarla yıpranmayı hiç ama hiç istemem.

      Yalnız şuradaki kuş birazdan başıma bir iş açacak gibi bir izlenimle bana bakıyor. Bense ona olan şaşkınlığımı gidermeye başlıyorum. Hep bu parkta tutuklu kalıyorum. Yine bir şeyler oluyor ve ben zamanı eritmeyi burada başarıyorum. Nefes alıyor, veriyor, tekrar alıyorum. Nasılsa bu  sorunsallar asla tükenmeyecek bir noktada. Kendime yeni işkence metotları bulma noktasında kısa sürede bir karar aldım. Ve yavaş yavaş parkın güneyine doğru ilerledim.

 “Bakalım beni neler bekliyor?”


Kaynakça

https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/peyzaj-manzara-gun-batimi-kent-simgesi-3031010/

https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/akvaryum-balik-baliklar-bulaniklik-1699204/

https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/agaclar-bahce-bank-bariscil-257360/

13-10-2019
Ceyda Yaman

Ceyda Yaman

Hikaye / Deneme

Adım Ceyda Yaman. 23 Temmuz 2000 tarihinde Muğla’da doğdum. İlköğrenim ve lise öğrenimimi Muğla’da tamamladım. Şu anda Ankara Üniversitesi Dil-Tarih ve Coğrafya fakültesinde Türk Dili ve Edebiyatı öğrencisiyim. Yazarlık alanında kendimi geliştirmek istiyorum.

yamanceyda1905@gmail.com