Bilyelerim

A+ A-

Ankara’nın grisini kattım bana,

İçtim kana kana.

Neydi o beklediğim yana yana?

Hayaller gerçeğe dönüşmüyor muydu yoksa?

 

Elimin kirini akıttım ben yağmurla.

Sonra yine kar oldu, yağdı çatıma.

Bekledim ben ama…

Gözümü kırpmadım, kırpmalı mıydım yoksa?

 

Dev Dünya aldım sırtıma,

Devam ettim yoluma, aka aka...

Özgürüm sandım bir ara;

Hava mıydı bu zinciri vuran bana yoksa?

 

Döndüm baktım arkama,

Bakmamalı mıydım yoksa?

Kestim parmaklarımı, mürekkep aktı.

Ben tutamadım içimdeki bu çiçeği, açtı sonbaharda;

Açmamalı mıydı yoksa?

 

Öldürdüm yine bu kızı, kazara.

Farkında olmadım, başkaldırdım hayata.

Teslim mi oldum yoksa?

Olmamalı mıydım acaba?

Sevmedim ki ben bu düzeni; görmedim, girdi odama.

Görmeli miydim ki acaba?

 

Vaz mı geçtim hatta?

Ben artık bıraktım bilyelerimi yokuş aşağı...

Ne zaman varacaklar acaba?


Kaynakça

Fotoğraf: Müge Nur Öğütcü

25-09-2019
Müge Nur Öğütcü

Müge Nur Öğütcü

Deneme/Şiir/Hikaye

Ben bu kazağı örmeye ilkokul yıllarımda başladım, yaklaşık 15 yıl oldu. Yeni şeyler öğrendikçe elimdeki ilmeklerle oynamak çok daha keyifli hale geldi. Farklı materyalleri, yöntemleri, renkleri hiç yadırgamadım. İçimdeki müziğe kulağımı tıkamadım. Emek verdim, hissettim, düşündüm ve anlatıyorum... Kimi zaman ördüğümü söktüm, başa döndüm. Kimi zaman eksik ördüm, daha çok çabaladım. Şimdiyse en büyük dileğim; bu kazağı giyebilmek. İnsanlar ne zaman ki benim adımı anıyorlarsa, dileğim gerçekleşmiş demektir. Sevgilerimle…

m.ogutcu@hotmail.com.tr