Anlamını Bilmezken

A+ A-

Bugünlerde çok aklıma düşüyorsun Güzel’im. Resimlerin cebimde, daha sık arşınlar oldum bu sokakları. Ardında bıraktığın ekmek parçaları, açılmaz bir kapıya çıkıyor.

Özledim seni. Zamanın bu denli hızlı, duyguların bu denli hasarlı geçeceğini bilmezdim. Senden sonra yalnızlığı öğrendim. İnsan tek başına oturduğunda neler düşünüyormuş meğer… Dün bir yerde kayıp acısının, ölümde de ayrılıkta da aynı olduğunu okudum[1]. Bu dönemin beş evresi varmış; kimi diyor ki sırası var, kimi diyor ki sırası yok. Ben sıraya giremedim. Kabul mü ettim, inkâr mı ettim? Yoksa acıyı mı özümsedim?

Bandanan kalmış bende, sardım yüreğime ve dua ettim senin için. Makasın kalmış bende, henüz kullanmaya cesaret edemedim, duruyor çekmecemde. Işıklarımı kapattım, yatağıma uzandım. Sabaha kadar kendimi soydum ve başucuma koydum. Çıkardım kabuğu çekirdeği, anlattım düştüğüm ağaca. Dili yok yıldızların, geceler de küstü bana. Yüzyıllardır izlerler de konuşmazlar. Konuşsalar da kelime nereden bulacaklar? İnsanların cümlelerinin arasına sıkışmış zaten demode melodiler… Söze değil göze bakıyorum inanmak için. Yıldız konuşmasa da olur, inanırım. İnsan konuşmasa da olur, inanmam.

18 yaşıma geldiğimde yapacağım şeylerin, gideceğim yerlerin, tanışacağım insanların, ‘’özgürce’’ yaşayacağım hayatın hayalini kurardım. Şimdiyse bu hayallerimi kurduğum hayatımı özlüyorum. Büyümenin anlamını daha bilmezken, getirdiği bedellerden muafken… Büyümek; aynı ayaklarla, tabana daha fazla basınç uygulamakmış aslında, sırtımız ağırken… Olsun, hepimiz kanatlanıp gidiyoruz en sonunda. Ne ayak kalıyor ne de basınç ortada.

Büyüdüm ve bir yetişkin oldum, bastım iki ayağımın üstüne. Kaybımı yaşadım ’özgür’ce. Kulağımı tıkadım ve insanları sildim ’özgür’ce. Yıldızlarımı çizdim ve sana şarkı söyledim  özgür’ce.  Sonra ışığımı açtım, gittim ve düştüğüm ağaca sarıldım, özgürce.


Kaynakça

[1] https://www.cadempsikoloji.com/calisma-alani/1-bireysel-danismanlik/91-kayip-ve-yas-sureci#:~:text=Normal%20yas%20s%C3%BCreci%20genelde%20alt%C4%B1,Uyku%20ve%20i%C5%9Ftahta%20bozulmalar%20g%C3%B6r%C3%BClebilir.

Fotoğraf: Müge Nur Öğütcü

21-08-2020
Müge Nur Öğütcü

Müge Nur Öğütcü

Deneme/Şiir/Hikaye

Ben bu kazağı örmeye ilkokul yıllarımda başladım, yaklaşık 15 yıl oldu. Yeni şeyler öğrendikçe elimdeki ilmeklerle oynamak çok daha keyifli hale geldi. Farklı materyalleri, yöntemleri, renkleri hiç yadırgamadım. İçimdeki müziğe kulağımı tıkamadım. Emek verdim, hissettim, düşündüm ve anlatıyorum... Kimi zaman ördüğümü söktüm, başa döndüm. Kimi zaman eksik ördüm, daha çok çabaladım. Şimdiyse en büyük dileğim; bu kazağı giyebilmek. İnsanlar ne zaman ki benim adımı anıyorlarsa, dileğim gerçekleşmiş demektir. Sevgilerimle…

tmugeogutcu@gmail.com